Archief | oktober, 2010

I love fish

31 okt

Het internet is een prachtige plaats. Sinds Google op het net en in mijn leven (het ene al iets eerder dan het andere) verscheen, heb ik ontdekt dat het bevredigen van ei zo na elk verlangen naar kennis of kunde slechts een zoekterm verwijderd is. Je vindt er echt een oplossing voor alles al moest ik na een eindje single zijn (helaas) toch vaststellen dat je met een hand op de muis niet alle gevoelens van eenzaamheid aanpakt. En dus zag ik mezelf genoodzaakt op zoek te gaan naar een man van vlees en bloed. Toeval of niet, ongeveer op dat ogenblik begonnen de spamberichten in mijn mailbox die me aanraadden mijn Ideale Man op een datingsite te vinden me vaker op te vallen.

Het is gek, maar ondanks mijn verslaving aan dagelijkse internetinput, merkte ik bij mezelf toch enige schroom bij het idee dit virtueel wederhelftenwarenhuis te betreden. Tot die dag leek „online daten‟ me iets voor mensen die de persoonlijkheid, looks of sociale skills misten om op een andere manier aan een lief te geraken.
En toch zette ik op een mooie herfstavond schoorvoetend mijn eerste stapjes naar een „match‟. Als 10.000en anderen het ook doen, kan het zo vreselijk niet zijn, toch ? Het deed toch wel een beetje vreemd aan hoor, dat afschuimen van zoveel partnermarkten. Gisteren dacht ik nog dat het iets voor loosers was, vandaag klikte ik zélf profiel na profiel open en waarempel – raakte zelfs af en toe geïntrigeerd…

Veel vaker dan dat geraakte ik helaas ook geïrriteerd door de mannen die slechts 3 lijntjes info over zichzelf geven en dan in de vrije tekst sarcastisch (of niet ?) “ben je geïnteresseerd – contacteer me” schrijven.

Dus onder het motto “Practice what you preach” nam ik ruim de tijd om onder de nickname “JakobaTT” al mijn virtuele wa(a)r(d)en in de toonbank te krijgen. En al koos ik ervoor geen foto aan mijn profiel te hechten (wat als mijn buurman of, erger nog, een ex voorbij surft ?!), het duurde niet lang of de reacties liepen binnen.

De eerste boodschap die het lezen (en beantwoorden) waard was, was die van “Victor73” of zoals snel bleek, van Björn. Björns profiel leerde me dat hij een 33 jarige universitair was met een passie voor Nieuw-Zeeland en een spits gevoel voor humor. Zo schreef hij bij zowel favoriete maaltijd, geur , hobby en „waar ik het meest van hou‟ telkens “vis” en noteerde als favoriete drank „water‟. En bij „wat zoek ik‟ klonk het „me als een vis in het water voelen‟. Al was zijn bericht zelf kort en bestond het enkel uit een verzoek om samen offline en op MSN te gaan, ik vond mezelf bereid om met hem te communiceren. Het vermelden van MSN is namelijk doorgaans een vrij efficiënte manier om mijn interesse als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen – het flitsen van verschillende gesprekslijnen door elkaar, het nooit deftig kunnen formuleren van een zin vooraleer nieuwe lectuur zich op je scherm “toedoenk”t… Niets voor mij !

Maar Björn kon dus op wat meer krediet rekenen en er ontspon zich algauw een conversatie waar ik me hartelijk mee amuseerde. Mijn lange zinnen werden met korte antwoorden gepareerd en het geheel raakte aan het absurde – heerlijk. Toen hij me vroeg of ik iets te doen had vanavond typte ik zonder aarzelen en directer dan ik normaal gezien ben “ja – dan ga ik met jou eten”.

Aangezien mijn profiel niet gestoffeerd is met een kiekje en zijn foto op zijn minst „onduidelijk‟ genoemd kon worden, moesten we uiteraard een kleine persoonsbeschrijving overmaken.

Ik vermeldde dat ik een bruine jas met ecru sjaal aan zou hebben, hij meldde dat ook hij in ecru en bruine outfit zou verschijnen. We spraken af voor de Belga Queen op de Graslei dus koos ik een outfit die bij de locatie paste (stijlvol rokje, bloesje en elegante hooggehakte schoenen). Björn had een hoge verwachting in te vullen : zo‟n heerlijk absurde schrijfsels konden toch onmogelijk geproduceerd worden door een minder dan boeiend persoon ?! 20 minuten nadat we afgesproken hadden (en ik was al 1o minuten fashionably late) kwam de illustere Björn op me af. Ik weet niet goed hoe ik zijn stapstijl moet beschrijven, maar het was alsof er een vering in zijn afgelopen rubberen veterschoenen zaten. Zijn passen waren tegelijkertijd te lang en er zat schijnbaar een beetje vertraging op – op een catwalk zou deze manier van wandelen alleszins niet geduld worden. Zijn uiterlijk overigens ook niet. Dat er geen instant fysiek magnetisme was, daar kon ik mee leven.
Zijn onverzorgd voorkomen, inclusief een versleten vaalwitte coltrui, een bruine gilet waarop een knoop ontbrak en een jeansbroek met een witte vlek halfweg zijn bovenbeen, kon echter niet op zoveel begrip rekenen.

Hij stak ter begroeting kordaat zijn hand uit en vroeg me waar ik wou gaan eten. Een beetje verbaasd omdat we vlak voor een goed restaurant stonden zweeg ik, waarop hij „Het Genoegen‟ suggereerde. Het Genoegen was een bruin café met heerlijke eerlijke boerenkost. Maar als je je ingesteld en gekleed hebt op de Belga Queen toch een beetje een teleurstelling… Toen we dus 10 minuten later in Het Genoegen toekwamen voelde ik me behoorlijk overdressed. Tot overmaat van ramp liep ik er sexy Carlo (de onbereikbare collega van mijn vorige job) tegen het lekkere lijf terwijl Björn naast me liep…

Nog voor we onze maaltijd hadden besteld was het al duidelijk dat Björns fascinatie voor vis geen absurd uitvindsel was om zijn profiel mee op te smukken. Björn was de meest gepassioneerde visliefhebber (visofiel ?) die ik (hopelijk) ooit zal tegenkomen.

Niet alleen at hij bijzonder graag vis, hij werkte met vissen, spendeerde iedere vakantie tussen de vissen (al duikend of snorkelend) en kon om de andere avond langs een of andere visvijver gevonden worden met een hengel of 3 in de aanslag. Want, zo weet ik nu, de ene hengel is de andere niet en aas – tja, daarvan bestaan er zoveel verschillende soorten dat het gewoon fa-sci-ne-rend is om er wat over bij te lezen.

De hoofdschotel bereiden (zalm voor hem, spaghetti voor mij) kostte de kokkin gelukkig minder tijd dan het opsommen van de soorten visgaren die voor elk type hengel en vissoort beschikbaar zijn.

In een poging toch een visloos stuk conversatie tot stand te brengen vroeg ik of Björn ook nog andere hobby‟s of interesses had. We waren ondertussen 2 wijnflessen verder. Ik beken dat ik het beste van 1 fles op mijn geweten had, maar Björn vulde zijn deel nog aan met een Irish Coffee en daarna een whisky zonder toevoegsels. Het was boven die laatste Whisky dat hij me gniffelend en bevrijd van verbale remmingen, zijn andere passie toevertrouwde : bondage. Met evenveel vuur als hij anderhalf uur eerder de kwaliteiten van hengels had zitten beschrijven, passeerden nu allerlei soorten touwen en knopen de revue. En zowaar, Björn was één van die gelukkige mensen die erin geslaagd was zijn beide hobby‟s te verenigen : blijkbaar speelt visgaren een bescheiden rol in het bondage-gebeuren.

Helaas interpreteerde hij mijn verbouwereerd stilzwijgen als interesse. Hij plooide zijn gezicht in wat vermoedelijk voor een sexy blik moest doorgaan en zei “je hebt zo geboeid zitten luisteren – je zit te azen op een demonstratie hé”. Eigenlijk formuleerde hij het ietsje anders, maar ik kan zijn letterlijke uitnodiging onmogelijk neerschrijven zonder mijn chips van daarnet terug te zien.

En al zou de juiste man me met wat handboeien mogen benaderen, aan één been omhoog bengelen terwijl de rest van mijn anatomie in bizarre houdingen gefixeerd is, behoort NIET tot mijn beeld van romantiek.
Bij het afscheid viste Björn nog naar een weerzien, maar ik zag me genoodzaakt hem daar en dan te melden dat het water tussen ons toch net iets te diep was.

Advertenties

Rain Man

29 okt

Mijn nicht, Elke, belde me vorige week op met de mededeling dat ze dé ideale man voor mij had gevonden. Bijzonder sympathiek van haar, ware het niet dat we elkaar laatst 6 jaar geleden op een familiefeestje zagen en ik me dus eigenlijk wel wat vragen stelde over hoe goed ze mij (en dus ook mijn smaak in mannen) nog kende.

Maar sinds 2 maanden geleden de teller begon te lopen en ik nog altijd geen lieftallige potentiële echtgenoot aan mijn zijde heb, besloot ik op haar aanbod in te gaan. Elke gaf me zijn telefoonnummer en overtuigde me de Peter in kwestie zelf te bellen – ze had hem immers verteld hoe druk ik het had en hij wou me liever niet storen. Dàt stoorde me meer dan zijn telefoontje gedaan zou hebben want ouderwets als het mag zijn : de man moet bellen. Voilà. Ik vind namelijk dat iedere feministe recht heeft op een paar ouderwetse opvattingen.

Anders ben ik nochtans vrij vooruitstrevend. Als er een eerste kus moet gegeven worden bijvoorbeeld, durf ik me wel eens uitverkoren voelen dat varkentje te wassen, en ik betaal doorgaans ook altijd mijn eigen eten.

Ik zeg bewust „doorgaans‟, want er zijn 3 gelegenheden waarop ik vind dat mijn date zijn portefeuille moet bovenhalen : als hij mijn kleren vuilmaakt, als hij me mateloos verveelt/ergert of als hij een restaurant ver boven mijn stand uitkiest zonder dat vooraf te laten weten. Dat hij betaalt vind ik in die gevallen maar een faire schadevergoeding.

Maar terug naar mijn blind date…

Of moet ik zeggen “half-blinde” date… Elkes omschrijving dat de illustere Peter 1M73, donkerharig en bebrild was, was geen klinkklare leugen, maar liet toch wat belangrijke informatie achterwege.

Bij mijn aankomst aan het Museum van Schone Kunsten in Antwerpen (blijkbaar dè uitgelezen plek voor menig blind date) viel maar 1 heersschap op door de combinatie van gele regenjas en blauwe broek die net kort genoeg was om zijn witte sokken eronder te kunnen ontwaren. En ja, hij was 173 cm groot, maar dat getal verscheen zeker ook op zijn weegschaal. Hij had bruin haar, met de nadruk op „had‟ want er schoot niet veel meer van over, en de bril zou Harry Potters-gewijs schattig geweest zijn door de met tape versterkte neusbrug, ware het niet dat het gewicht van de glazen de boel scheef en naar beneden trok.

Mijn eerste indruk was niet echt dat hij de man van mijn leven was, maar zijn spontane en oprechte glimlach maakte veel goed.

Na een vluchtige introductie trokken we samen Antwerpen in, een stad waarin hij al evenmin als ik zijn weg zei te kennen. Dat verhinderde hem evenwel niet een zodanig stevig tempo in te zetten dat ik op minder aan kasseistenen aangepast schoeisel nauwelijks kon volgen. Wat hem overigens niet opviel noch aanspoorde zijn tempo te matigen.

De hele weg praatte hij honderduit over zijn job als onderzoeksmedewerker op het ministerie van Justitie, een job die gebaseerd op zijn beschrijving niet meteen tot de verbeelding sprak. Ik had me voorgenomen de details van mijn job niet te onthullen maar dat was niet moeilijk want daar vroeg hij helemaal niet naar.

Toen we al een heel eind op weg waren in een straat waar geen enkele eetgelegenheid een etalage had gevonden, vroeg ik hem waar we eigenlijk naartoe gingen. Met de brede glimlach die niet van zijn gezicht te wissen leek, antwoordde hij dat dàt een verrassing was.

En toen we halt hielden voor een restaurant met als naam „De Gulden Beer‟ was ik inderdaad verrast… Het leek me absoluut niet het etablissement waar iemand als Peter frequent kwam, en aan de blik van de Maître te zien, vond die één keer ook al te veel. We kregen een tafeltje aan het raam toegewezen. Peter maakte er een punt van me mee te delen dat witte wijn geen échte wijn was en dat het restaurant bekend stond om zijn fantastische rode wijnen. Toen ik echter voor aperitief een glaasje Chablis bestelde, wilde hij er opeens ook één. Hetzelfde met vis – vis was volgens hem niets wat thuishoorde op de kaart van een deftig restaurant, maar toen ik mijn zinnen op de zalmfilet zette, zei hij „doe maar 2 maal”. Tegen dat we aan de koffie waren verbaasde me het niets meer dat hij na zijn tirade tegen thee (veredeld water) toch een fruitthee nam nadat ik dat had gekozen. De ergernis die de kop op had gestoken toen hij bij het gesticuleren erin was geslaagd de inhoud van het sausschoteltje over mijn wit bloesje te draperen, verdubbelde door dat geëtaleerde gebrek aan ruggengraat.

We besloten geen dessert te nemen en Peter bood aan de rekening te vragen terwijl ik het toilet opzocht. Tegen dat ogenblik was het voor mij al helemaal duidelijk dat Peter erin geslaagd was mijn 3 betaalvoorwaarden te vervullen, en ik was vast van plan mijn geld op zak te houden. Toen ik echter terug aan tafel kwam schoof mijn tafelgenoot het charmante korfje waarin de rekening gepresenteerd was, in mijn richting. Het lag vol kleingeld. Peter deelde me mee dat zijn helft tot op de eurocent juist was…

Na het betalen van meer dan de helft van de rekening (de ober kwam ons vertellen dat er 10 € tekort was en Peter moest bekennen dat hij geen cent meer op zak had) was het eindelijk tijd om te ontsnappen.

Alsof het weer mijn gevoelens wou veruitwendigen bleek het bij het buitenkomen pijpenstelen te regenen.

Vreemd genoeg kwam hierdoor de galante kant van Peter bovendrijven en hij bood aan de paraplu te dragen die ik had meegebracht. Alhoewel hij aan mijn linkerkant liep, hield hij de paraplu echter in zijn linkerhand zodat ik niet alleen pal in de regen bleef lopen, maar daarbovenop nog eens de afloop van de paraplu over me kreeg. Kliedernat (ik toch) bereikten we mijn auto. Peter gaf me mijn paraplu terug en probeerde blijkbaar in dezelfde beweging een kus te lanceren. Ik, met mijn nat haar in mijn ogen, boog me echter op datzelfde moment wat voorover om de paraplu aan te nemen waardoor onze hoofden tegen elkaar botsten en de gebroken neusbrug van zijn bril een (kleine, maar toch !) snee in mijn voorhoofd veroorzaakte. Het was het perfecte einde van een perfecte date…

Tijdens het naar huis rijden kon ik niet nalaten me bezorgd af te vragen hoe mijn bloedeigen nicht (met overigens zelf een voorliefde voor aantrekkelijke mannen) me zo slecht kon kennen om te denken dat Peter de ideale man voor me zou zijn! Ergens rond de afrit Sint-Niklaas sloeg die bezorgdheid om in verontwaardiging dat ze “single” blijkbaar gelijkschakelde met “wanhopig”, iets wat ik zelf helemaal niet zo aanvoel. Toen ik die avond mijn laptop openvouwde heb ik haar hartelijk bedankt voor bewezen diensten en eraan toegevoegd dat ik niet dacht dat Peter en ik voor elkaar gemaakt waren.

En Peter ? Gezien zijn pathologische nood om zijn gesprekspartner in alles te volgen weet ik nog steeds niet of zijn smsje “ik denk niet dat het tussen ons iets kan worden” werkelijk zijn mening weergaf, of gewoon herhaalde wat hij uit mijn allesbehalve enthousiaste reactie op zijn kuspoging had afgeleid.

Gisteren stond er op mijn antwoordapparaat opnieuw een boodschap van Elke. Blijkbaar kende ze nog een leuke single (ene Kris), een vriend van haar en Peter. Zou ik het ok vinden dat ze hem mijn telefoonnummer gaf ?

Ik heb er niet lang over moeten nadenken voor ik haar antwoordde dat ik zaterdag al iets leukers te doen heb. Mijn diepvries moet immers dringend uitgekuist worden en als dat de avond niet vult kan ik ook nog altijd met een tandenborstel het toilet kuisen. Vandaar.

Een vrouw met ballen

26 okt

Een vriendin van me, Maggie, loopt al een decennium langer rond dan mij en is een echte feelgood persoon. Ze vrolijkt de wereld rondom haar op waar ze ook komt, maar vergeet daarbij die van haarzelf niet. En als ze dus iets ontdekt dat het genot verhoogt, geeft ze de tip (gelukkig) altijd aan haar vriendinnen door.

Tijdens één van onze etentjes liet ze zich ontvallen dat ze iets fantastisch had ontdekt – ze was op een Upperdare party oog in oog komen staan met het concept van de Chinese Balletjes. En sinds ze die had aangeschaft was haar leven stukken vrolijker geworden ! Ze droeg de balletjes bijna constant. Het was begonnen met eens naar de bakker gaan als ze ze inhad, maar ze had snel haar terrein verlegd naar grotere evenementen zoals het dragen tijdens het poetsen en zelfs gaan shoppen met haar favoriete Chineesjes in haar. Dat laatste was zo fantastisch goed verlopen dat ze ei zo na klaargekomen was bij de kassa van de H&M. En zeg nu zelf, bestaat er voor een vrouw iets beters dan orgastisch shoppen (behalve dan onbeperkt chocolade eten zonder verdikken) ?

Dus natuurlijk was mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Het was even wennen, zo’n constante licht aanwezige herinnering aan de mogelijkheid van andere aanwezigheden, maar het had wel iets. Ik voelde me met een heimelijk soort plezier extra vrouwelijk. Uiteraard testte ik mijn eigen tweelingetje in verschillende situaties uit (met evenwel iets minder instant orgastisch resultaat – maar kom, oefening baart kunst).

Dus na menig avondje uit mét mijn binnenpretje was ik er klaar voor om zelf wat te experimenteren. Ik bedacht dat het bewegende metaal in de balletjes mogelijks aangestuurd kon worden door de pulserende bastonen op een fuif en net toevallig die avond werd ik verwacht op een fuif waar ik me heel erg vrouwelijk wou voelen.
John zou er immers misschien aanwezig zijn en aangezien het één van de laatste keren was dat we elkaar zouden zien voor hij het ruime sop zou oversteken, was ik van plan alle registers van mijn sensualiteit open te trekken.

Ik ken John al van toen hij nog Johannes heette en in België woonde. We zagen elkaar voor het eerst in de eerste les van de eerste week van de eerste kandidatuur die we gezamenlijk volgden en het was het begin van een opmerkelijk verhaal. Blijkbaar waren we in die periode smoorverliefd op elkaar, maar durfde geen van beiden het risico nemen om dat te bekennen. En zo verloren we eerst de moed, dan de verliefdheid en uiteindelijk elkaar uit het oog. Vijf jaar later stond ik in de Makro skimutsen te grabbelen voor een vriendin die in het pashokje zat en wie grabbelt er naar dezelfde donkerblauwe ?! Juist ja, Johannes.

We hadden als beschaving ondertussen net het tijdperk van de GSM betreden, dus 075 nummertjes (waar is de tijd van voor de “4” ?!) werden uitgewisseld en een tijdje later kreeg ik een smsje, gevolgd door een mail, gevolgd door een uitnodiging voor een etentje, gevolgd door een uitnodiging voor een slaapmutsje, gevolgd door een ontbijt.

Het was een gemengde ervaring. Soms is het beter waar je jaren over fantaseert niet uit te voeren want al is de realiteit heerlijk, soms kan ze de verbeelding toch niet tarten.

Het ontbijt werd niet gevolgd door betovering of verovering en dus viel de communicatie stil. Voor weer een jaar of 3. Johannes belde per ongeluk de verkeerde Isolde (Isolde T ipv Isolde V) en toen ik op zijn eerste vraag “en, ondertussen al getrouwd en kindjes ?” negatief antwoordde, en spontaan opperde dat het in tegendeel net uit was met mijn lief, bracht dat een nieuwe golf van sms-verkeer op gang.

Het is gek, maar het was alsof de jaren tussen dat ogenblik en die eerste universitaire ontmoeting waren weggevallen en opnieuw was er die tinteling van anticipatie.

Toen we die keer in bed belandden na het gebruikelijke voorspel van etentje, feestje, in een donkere auto elkaar schijnbaar onopgemerkt aanraken en plagend ophitsen, was het opnieuw tintelen. De jaren en het bevrijd zijn van de door jeugdige fantasie opgeroepen verwachtingen hadden ons aan elkaar overgeleverd op een manier die ik meermaals wou herbeleven.

Het zou een (X-rated) sprookje geweest kunnen zijn ware het niet dat Johannes enkele maanden later naar de US of A emigreerde en zich daar John zou gaan noemen.

Maar in die zomer van 2005 overheerste zijn lichaam (en mijn verlangen ernaar) mijn dagen en nachten.
Hij had veel voor te bereiden voor hij kon verhuizen, moest een examen afleggen en wou op geen enkele manier een commitment aangaan dus was het altijd raden naar wanneer en waar we elkaar zagen.
Maar die avond zou hij dus misschien naar Poplife in de Vooruit komen, en ik zou klaar zijn voor hem.
Ik trok een sexy minirokje aan, een topje dat hem voedsel voor gedachten en weinig werk zou geven en sexy naaldhakken. Een kanten minimalistisch opgevatte BH en bijpassende string maakten het geheel af. Mijn Aziatische vriendjes en ik zagen het helemaal zitten.

De Vooruit was volledig gevuld en mijn vrouwelijke uitstraling werd door meerdere mannen opgemerkt – helaas door het soort waar ik in andere schrijfsels al over verhaalde. John bleek nergens te bekennen. Voor de teleurstelling me echter in zijn ban kon krijgen besloot ik het beste te maken van de goeie muziek, het aanwezige publiek en mijn innerlijke drummertjes. Want wat ik over de muziek en het trillen van die balletjes had gedacht, bleek waar. Ik leverde me helemaal over aan de beat tot een vreemde sensatie me plots weer helemaal met mijn twee voeten op de grond bracht.

Mijn verstekelingen waren aan een ontsnapping begonnen en mijn (duidelijk onvoldoende getrainde) bekkenbodemspieren bleken machteloos !

Wetend hoe zuinig de ontwerpers van mijn lingerie met stof geweest waren bij het ineenzetten van mijn sexy string vroeg ik me vertwijfeld af hoe ik mezelf en mijn speeltje kon redden zonder dat half Gent er getuige van zou zijn en met de moed der wanhoop begon ik de tocht van de dansvloer naar het damestoilet. Voor het eerst in mijn leven was ik blij met het beetje vet aan de bovenkant van mijn dijen die me toeliet met zo gesloten mogelijke benen vooruit te komen.

Mijn vreugde duurde niet lang. 30 wachtende dames voor me testten mijn geduld, spierspanning en uithoudingsvermogen. Eén van de balletjes balanceerde ondertussen al op het randje van wat ik op dat ogenblik zo graag “oma-onderbroek” had kunnen noemen. Ik probeerde met een gehaast “ik heb een dringend vrouwelijk probleempje” nog voor te steken maar daar liet niemand zich door vermurwen. Ik heb het toilet gelukkig nog net gehaald, maar mijn gevoel van vrouwelijkheid was met mijn seksspeeltje naar buiten geglipt.
John is niet meer komen opdagen die avond – ik heb hem zelfs nooit meer teruggezien.

Ik had voor die avond bij een vallende ster gewenst dat die achteraf in mijn geheugen zou blijven hangen als “beheerst door een indringende aanwezigheid in mijn lichaam, de sensatie van beweging en een einde dat plakkerig in toiletpapier belandde”.

En zo zie je maar dat je bij het formuleren van wensen op de details moet letten.
Wie had immers gedacht dat het weglaten van de vereiste dat een man voor het vervullen van dat alles zou instaan, zo’n ander resultaat zou opleveren…

Playboy Man(sion)

25 okt

Ik (net zoals de overgrote meerderheid van mijn geslachtsgenotes) val op mannen met zelfvertrouwen. Een man die weet wat hij wil, daar wil ik wel van weten.

Dus toen Wim op mij en mijn vriendin Evelyn toestapte, met een blik vol vuur en de schouders van een man die geen „nee‟ gewoon is, was ik geïntrigeerd. Ik kom doorgaans niet zo makkelijk inneembaar over, dus degene die het toch probeert verdient direct al bonuspunten. Evelyn en ik waren op stap gegaan om mij over een gebroken relatie heen te helpen. Het was de bedoeling dat ik me eens goed zou laten gaan (vertaling volgens de definitie van Evelyn : „bezuipen‟) en dat zij zich over me zou ontfermen. Tot dusver waren de rollen nog omgekeerd gebleven en ik stond op het punt Evelyn weg van haar cocktails, richting huis en nadorst te slepen toen Wim me aansprak.

Ik kan me zijn eerste woorden niet meer herinneren, maar wel dat ze me deden lachen. Hij had de hele wereld gezien en vertelde daar graag over. Ik hing aan zijn lippen. Het waren dan ook prachtige lippen, vol en zinnelijk, in een gezicht dat ruw gehouwen was maar barstte van de persoonlijkheid. Hij had niet alleen zelfvertrouwen, hij was ook heel zelfbewust, op het arrogante af, maar het geheel had iets opwindends. Er hing een aura van “bad guy” rond hem dat hij niet probeerde te ontkrachten.

Nog voor Evelyn aan haar 9e “Sex on the beach” begon waren onze gesprekken ook die toer op gegaan. Wij vrouwen geloven zo graag dat mannen die vlot van de tongriem gesneden zijn als het over seks gaat, er ook goed in zijn. Zowel wat de tong als de seks betreft.

Toen Evelyn echter aan die befaamde 9e cocktail begon, viel ze omver. Pardoes van haar barkruk, niet in de armen van de verbaasde heer achter haar, maar net ernaast. Het was een onmogelijk te negeren teken dat het tijd was om haar van het strand en naar het water te krijgen. Met spijt in het hart, want ik wou wel weten wat Wim verder nog over de compatibiliteit van lichamen te zeggen had.

Hij hielp me Evelyn mee naar buiten sleuren. In het portaal, terwijl mijn verwarde vriendin aan mijn arm hing en met me deelde dat ze dacht dat ze moest overgeven, boog Wim zich plagend traag naar me toe en kuste sensueel en tergend langzaam mijn lippen. Evelyn boog zich voorover en voorzag het voetpad van minstens 3 vrijpartijen op het strand. Ik meende nog een parapluutje te kunnen ontwaren maar werd gelukkig snel afgeleid door Wim die me mijn nummer vroeg. Tijdens de tweede kotsbeurt gaf ik het hem. Romantiek ten top.

Maar Evelyn bleek na het legen van haar maag weer klaar voor de wereld. Ze verkondigde dat ze nog naar een feestje wilde. Tussen mij en Wim in hangend, begon ze luidkeels te zingen en onschuldige voorbijgangers aan te klampen met de vraag of er bij hen thuis niets te beleven viel. Wim fluisterde me over haar hoofd toe dat hij ons wel voor een slaapmutsje wou ontvangen.

En slaapmutsjes had hij. Het café waar we uit vertrokken waren zou jaloers geweest zijn op wat in zijn enorme bar te vinden was. Een bar die naast de pooltafel opgesteld stond en bediend werd door zijn roommate Jos. Jos en Evelyn konden het direct met elkaar vinden : Evelyn dronk alles op wat Jos uitschonk en Jos schonk alles uit wat Evelyn vroeg, na er zelf uitgebreid van geproefd te hebben.

De pooltafel, Wim en ik begonnen aan een verdergezet gesprek over lust en latex, posities en plezier, en vervolgens ( bedoeld om de opwinding wat te temperen) over keu‟s en biljartballen. Wat (Freud was een wijs man) toch als kinky bleef klinken.

Een man, een vrouw en een pooltafel. En een Evelyn die krijsend van het lachen kwam vertellen dat ze net in haar broek gedaan had. Er zijn minder ontnuchterende manieren om uit een fantastische situatie weggerukt te worden en het kostte dus nogal wat zelfbeheersing om mijn vriendschappelijke en zorgende eigenschappen boven te halen.

Evelyn wou rijden. Evelyn wou frieten eten. Evelyn wou nog naar een ander feestje. Evelyn wou nog een fles Martini vinden en uitdrinken. Evelyn wou dat het plafond en de muren stopten met draaien. Evelyn wou aspirine. Evelyn wou nooit meer nog een druppel alcohol zien, en ergens rond dat ogenblik (de volgende middag), belde Wim me om te vragen wanneer hij me nog eens kon zien.

Zijn stem klonk zoals zijn kussen voelden. Als weggerukt uit een soft-porno film. In een poging de zweem van mijn gebruikelijke onbereikbaarheid nog een beetje in stand te houden, vertelde ik hem dat ik die avond al iets gepland had, maar gaf onmiddellijk toe aan zijn volgend voorstel.

Dus trok ik de avond daarna zonder alcoholische vriendin en met hooggespannen verwachtingen terug naar zijn huis. Ik kon de pooltafel niet uit mijn hoofd zetten en probeerde aan soft-pornofilms (voor mij gelijk aan een koude douche) te denken om mijn aandacht bij de weg te kunnen houden.

Wim stond me aan de oprit op te wachten toen ik bij hem toekwam. Was op blote voeten, droeg een jeans en een wit linnen hemd dat een paar knoopjes open stond. Een stoppelbaard benadrukte zijn verleidelijke glimlach.
Hij vroeg me of ik een rondleiding in zijn huis wou krijgen – Jos was er niet en we hadden dus het rijk alleen. Eerste stop was zijn bureau. Met een knipoog wees hij me zwoel op de mogelijkheden van de tafel en de luxe bureaustoel. Vervolgens werd me in de keuken duidelijk gemaakt dat houten werkblad speciaal gekozen was omdat inox zo koud is aan de billen. In de living wees Wim me erop dat de sofa lekker breed was voor maximale manoeuvreermogelijkheden. Zonder alcohol en kotsende compagnon bleek de directe aanpak me minder op te winden dan 2 avonden ervoor.

Waarschijnlijk lichtelijk verbaasd dat hij nog niet 3 maal besprongen was, voerde Wim me mee naar de eerste verdieping. De kamer van Jos en hemzelf leken weggelopen uit de Playboy-mansion. De badkamer was enkel verlicht met een rode tl-lamp om de sfeer te bevorderen.

Wim kwam dicht achter me staan en fluisterde in mijn nek „kom, weg gaan ons installeren in de tv-kamer‟.
De tv-kamer bleek een onafgewerkte zolderkamer te zijn die naast een tv, stereo en matras, geen andere meubels bevatte.

Ik ging op het met vlekken besmeurde donsdeken zitten, Wim klikte de tv aan met de mededeling dat ze gelukkig Canal+ hadden. Een close-up van een penis, verdrinkend in een chirurgisch vergrote boezem, vulde het scherm. Gedubd gekreun galmde uit de Dolby Surround. Wim was onder het donsdeken gekropen en moedigde me aan wat dichterbij te komen. Over zijn schouder zag ik naast het bed een rol wc-papier en een flesje glijmiddel staan. Een overblijfsel van de vorige verovering ? Voorbereiding op het feit dat ik zou komen ? In beide gevallen fout, fout, fout. Niet veel dames die ik ken vinden de herinnering aan hun voorgangsters opwindend, en nog minder van die dames vinden het een goed voorteken dat een man meent glijmiddel nodig te moeten hebben.

Ik waande me terecht gekomen in een soft porno film en „zin in hem‟ was gegaan nog voor ze was gekomen.
Ik heb dus maar mijn zin gevolgd en ben opnieuw ontnuchterd bij hem buiten gestapt.

Tijdens het rijden besloot ik frieten te eten, bedacht dat ik een feestje en een fles Martini wou zoeken, maar liet die plannen voor wat ze waren. Tegen dat ik thuis kwam was ik er immers zeker van dat het „nooit nog een man zien‟ de enige aspirine voor me was.

Een dik jaar later kwam ik Wim tegen in de plaatselijke supermarkt bij de wasmiddelen. Hij had een pak toiletpapier in zijn armen en liet zijn blik van mijn gezicht naar mijn middel glijden. En herkende me niet. Hij stapte op me toe met een glimlach die een kersverse versierbeurt aankondigde, ik ben hem breed glimlachend voorbij gelopen. Eén avond in zijn tv-kamer was meer dan voldoende.