Rain Man

29 okt

Mijn nicht, Elke, belde me vorige week op met de mededeling dat ze dé ideale man voor mij had gevonden. Bijzonder sympathiek van haar, ware het niet dat we elkaar laatst 6 jaar geleden op een familiefeestje zagen en ik me dus eigenlijk wel wat vragen stelde over hoe goed ze mij (en dus ook mijn smaak in mannen) nog kende.

Maar sinds 2 maanden geleden de teller begon te lopen en ik nog altijd geen lieftallige potentiële echtgenoot aan mijn zijde heb, besloot ik op haar aanbod in te gaan. Elke gaf me zijn telefoonnummer en overtuigde me de Peter in kwestie zelf te bellen – ze had hem immers verteld hoe druk ik het had en hij wou me liever niet storen. Dàt stoorde me meer dan zijn telefoontje gedaan zou hebben want ouderwets als het mag zijn : de man moet bellen. Voilà. Ik vind namelijk dat iedere feministe recht heeft op een paar ouderwetse opvattingen.

Anders ben ik nochtans vrij vooruitstrevend. Als er een eerste kus moet gegeven worden bijvoorbeeld, durf ik me wel eens uitverkoren voelen dat varkentje te wassen, en ik betaal doorgaans ook altijd mijn eigen eten.

Ik zeg bewust „doorgaans‟, want er zijn 3 gelegenheden waarop ik vind dat mijn date zijn portefeuille moet bovenhalen : als hij mijn kleren vuilmaakt, als hij me mateloos verveelt/ergert of als hij een restaurant ver boven mijn stand uitkiest zonder dat vooraf te laten weten. Dat hij betaalt vind ik in die gevallen maar een faire schadevergoeding.

Maar terug naar mijn blind date…

Of moet ik zeggen “half-blinde” date… Elkes omschrijving dat de illustere Peter 1M73, donkerharig en bebrild was, was geen klinkklare leugen, maar liet toch wat belangrijke informatie achterwege.

Bij mijn aankomst aan het Museum van Schone Kunsten in Antwerpen (blijkbaar dè uitgelezen plek voor menig blind date) viel maar 1 heersschap op door de combinatie van gele regenjas en blauwe broek die net kort genoeg was om zijn witte sokken eronder te kunnen ontwaren. En ja, hij was 173 cm groot, maar dat getal verscheen zeker ook op zijn weegschaal. Hij had bruin haar, met de nadruk op „had‟ want er schoot niet veel meer van over, en de bril zou Harry Potters-gewijs schattig geweest zijn door de met tape versterkte neusbrug, ware het niet dat het gewicht van de glazen de boel scheef en naar beneden trok.

Mijn eerste indruk was niet echt dat hij de man van mijn leven was, maar zijn spontane en oprechte glimlach maakte veel goed.

Na een vluchtige introductie trokken we samen Antwerpen in, een stad waarin hij al evenmin als ik zijn weg zei te kennen. Dat verhinderde hem evenwel niet een zodanig stevig tempo in te zetten dat ik op minder aan kasseistenen aangepast schoeisel nauwelijks kon volgen. Wat hem overigens niet opviel noch aanspoorde zijn tempo te matigen.

De hele weg praatte hij honderduit over zijn job als onderzoeksmedewerker op het ministerie van Justitie, een job die gebaseerd op zijn beschrijving niet meteen tot de verbeelding sprak. Ik had me voorgenomen de details van mijn job niet te onthullen maar dat was niet moeilijk want daar vroeg hij helemaal niet naar.

Toen we al een heel eind op weg waren in een straat waar geen enkele eetgelegenheid een etalage had gevonden, vroeg ik hem waar we eigenlijk naartoe gingen. Met de brede glimlach die niet van zijn gezicht te wissen leek, antwoordde hij dat dàt een verrassing was.

En toen we halt hielden voor een restaurant met als naam „De Gulden Beer‟ was ik inderdaad verrast… Het leek me absoluut niet het etablissement waar iemand als Peter frequent kwam, en aan de blik van de Maître te zien, vond die één keer ook al te veel. We kregen een tafeltje aan het raam toegewezen. Peter maakte er een punt van me mee te delen dat witte wijn geen échte wijn was en dat het restaurant bekend stond om zijn fantastische rode wijnen. Toen ik echter voor aperitief een glaasje Chablis bestelde, wilde hij er opeens ook één. Hetzelfde met vis – vis was volgens hem niets wat thuishoorde op de kaart van een deftig restaurant, maar toen ik mijn zinnen op de zalmfilet zette, zei hij „doe maar 2 maal”. Tegen dat we aan de koffie waren verbaasde me het niets meer dat hij na zijn tirade tegen thee (veredeld water) toch een fruitthee nam nadat ik dat had gekozen. De ergernis die de kop op had gestoken toen hij bij het gesticuleren erin was geslaagd de inhoud van het sausschoteltje over mijn wit bloesje te draperen, verdubbelde door dat geëtaleerde gebrek aan ruggengraat.

We besloten geen dessert te nemen en Peter bood aan de rekening te vragen terwijl ik het toilet opzocht. Tegen dat ogenblik was het voor mij al helemaal duidelijk dat Peter erin geslaagd was mijn 3 betaalvoorwaarden te vervullen, en ik was vast van plan mijn geld op zak te houden. Toen ik echter terug aan tafel kwam schoof mijn tafelgenoot het charmante korfje waarin de rekening gepresenteerd was, in mijn richting. Het lag vol kleingeld. Peter deelde me mee dat zijn helft tot op de eurocent juist was…

Na het betalen van meer dan de helft van de rekening (de ober kwam ons vertellen dat er 10 € tekort was en Peter moest bekennen dat hij geen cent meer op zak had) was het eindelijk tijd om te ontsnappen.

Alsof het weer mijn gevoelens wou veruitwendigen bleek het bij het buitenkomen pijpenstelen te regenen.

Vreemd genoeg kwam hierdoor de galante kant van Peter bovendrijven en hij bood aan de paraplu te dragen die ik had meegebracht. Alhoewel hij aan mijn linkerkant liep, hield hij de paraplu echter in zijn linkerhand zodat ik niet alleen pal in de regen bleef lopen, maar daarbovenop nog eens de afloop van de paraplu over me kreeg. Kliedernat (ik toch) bereikten we mijn auto. Peter gaf me mijn paraplu terug en probeerde blijkbaar in dezelfde beweging een kus te lanceren. Ik, met mijn nat haar in mijn ogen, boog me echter op datzelfde moment wat voorover om de paraplu aan te nemen waardoor onze hoofden tegen elkaar botsten en de gebroken neusbrug van zijn bril een (kleine, maar toch !) snee in mijn voorhoofd veroorzaakte. Het was het perfecte einde van een perfecte date…

Tijdens het naar huis rijden kon ik niet nalaten me bezorgd af te vragen hoe mijn bloedeigen nicht (met overigens zelf een voorliefde voor aantrekkelijke mannen) me zo slecht kon kennen om te denken dat Peter de ideale man voor me zou zijn! Ergens rond de afrit Sint-Niklaas sloeg die bezorgdheid om in verontwaardiging dat ze “single” blijkbaar gelijkschakelde met “wanhopig”, iets wat ik zelf helemaal niet zo aanvoel. Toen ik die avond mijn laptop openvouwde heb ik haar hartelijk bedankt voor bewezen diensten en eraan toegevoegd dat ik niet dacht dat Peter en ik voor elkaar gemaakt waren.

En Peter ? Gezien zijn pathologische nood om zijn gesprekspartner in alles te volgen weet ik nog steeds niet of zijn smsje “ik denk niet dat het tussen ons iets kan worden” werkelijk zijn mening weergaf, of gewoon herhaalde wat hij uit mijn allesbehalve enthousiaste reactie op zijn kuspoging had afgeleid.

Gisteren stond er op mijn antwoordapparaat opnieuw een boodschap van Elke. Blijkbaar kende ze nog een leuke single (ene Kris), een vriend van haar en Peter. Zou ik het ok vinden dat ze hem mijn telefoonnummer gaf ?

Ik heb er niet lang over moeten nadenken voor ik haar antwoordde dat ik zaterdag al iets leukers te doen heb. Mijn diepvries moet immers dringend uitgekuist worden en als dat de avond niet vult kan ik ook nog altijd met een tandenborstel het toilet kuisen. Vandaar.

Advertenties

Eén reactie to “Rain Man”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Life is a work in progress – Life « Gezocht : Prins met Schimmel - maart 1, 2011

    […] op mijn relatief jonge leeftijd al een heel rariteitenkabinet bijeen te daten (herinnert u zich Peter nog, bijvoorbeeld, en Gino?), ik raakte onder het manvolk berucht (zowel in België als in het […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: