Het beste beentje

21 dec

Een heel goede vriendin van me woont in Ierland.  In een poging de economische crisis aldaar eigenhandig naar het verleden te verdrijven, wil ik me al eens opofferen om daarheen te vliegen en wat te shoppen.

Uiteraard kan je niet in Ierland vertoeven zonder aan het publeven deel te nemen.  Uiteraard enkel uit folkloristische overwegingen!

Omdat ik al een paar jaar op en af vlieg, begin ik de Ierse vriendenkring van mijn vriendin ondertussen ook een beetje te kennen.  Zelfs haar collega’s zijn niet allen meer vreemden voor me.  Dus toen ik een werkuitje midden mijn verblijf in Belfast viel, werd ik hartelijk mee uitgenodigd en ik zei niet nee.  The Crown Bar was The Place To Be, en we waren met een stuk of 20.  Nu spreek ik een aardig mondje Engels, en versta ik meestal wat ze me proberen te vertellen – ’t is te zeggen, zolang ze elkaar nog verstaan, versta ik hen ook.

Die specifieke avond waren we met meer mensen dan dat er tafeltjes beschikbaar waren, maar dat moest de pret niet drukken – 3 tafels werden tegen elkaar geschoven en iedereen propte zijn stoel zo goed en kwaad mogelijk errond zodanig dat pints hun rustplaats vonden en geanimeerde discussies konden ontstaan.  Rechts van mij zat Connor.  Helaas reeds verknocht aan de zeer knappe en de bijzonder lieve Nuala.  Links van mij zat Jimmy.  Ik had mijn vriendin nog niet veel horen vertellen over Jimmy, behalve dat hij een beetje opdringerig kon zijn.  Vooralsnog had ik dat nog niet ondervonden, maar ik zat dan ook hoofdzakelijk in de diepblauwe ogen van Connor te staren.

Toen Connor door zijn liefje werd teruggeclaimd wendde ik met tot Jimmy.  Jimmy, 1m63 groot en sterk gelijkend op Bud uit Married With Children had een verrassend hoge stem die hij echter liefst van al zo luid mogelijk forceerde.  Hij had die bizarre neiging van mannen met een rode gelaatskleur om ook een fuchsia hemd te dragen – waarom toch ?!

Jimmy kwam uit het Zuiden van Ierland, uit Dublin, en voelde zich lichtjes superieur ten opzichte van zijn collega’s uit Belfast.  Hij onderhield me zeer langdradig over de historische verschillen tussen het noorden en het zuiden, over de politieke onlusten en de godsdiensttwisten, … het hield niet op.  Ik zat ondertussen beleefd van mijn wijntje te nippen, te tellen hoeveel mannen in de pub een oorbel droegen en me te ergeren aan het feit dat ik net op die plaats aan de tafel zat waar de tafelpoot me verhinderde mijn benen over elkaar te slaan.

Na 3 pints en ongeveer 1267 jaar Ierse geschiedenis sneed Jimmy het hoofdstuk van de Ierse vrouwen aan, meer bepaald hun preutsheid.

Vreemd genoeg maakte dat onderwerp hem eensklaps galanter.  Daar waar hij het uur daarvoor flagrant genegeerd had dat ik mijn been steeds doelloos weer naar beneden moest laten zakken telkens ik hem uit gewoonte over de andere had proberen te slaan, vroeg hij me plots vriendelijk “so, would you want a legover ?!  Ik zag hoe hij links van hem nog meer dan voldoende ruimte had om door te schuiven en zei hem dankbaar “oh, that would be fabulous – thank you”.

Ondanks het feit dat hij de beweging voorgesteld had, leek hij verrast door mijn enthousiaste antwoord, want hij checkte “really – you would want a legover.  Now.  Are yous sure ?!”.  Ik vond het een beetje vervelend dat zelfs zoiets simpels zo’n bespreking behoefde en vreesde al dat hij zou ontsteken in de geschiedenis van het ontstaan van het gebruik van de gekruiste benen.

Op mijn “Yes, I am sure, I would really like that legover now” bleef hij me in stilte aankijken.

Ondertussen kwam er beweging aan de andere kant van de tafel.  Mijn vriendin was klaar om naar huis te gaan en kwam me dat vertellen.  Zonder dat mijn benen iets comfortabeler terecht waren gekomen, nam ik afscheid van Jimmy (die zijn tong verloren leek te zijn) en de anderen.  Toen mijn vriendin en ik samen in de taxi terecht kwamen vertelden we elkaar het relaas van onze respectievelijke tafelhelft (de hare duidelijk de betere).

Ze vroeg me medelijdend of Jimmy niet te opdringerig was geweest en ik kon haar in eerlijkheid vertellen dat ‘langdradig’ en ‘saai’ wel aan hem toegeschreven konden worden, maar dat hij allesbehalve ambetant was geweest.  Ik prees zelfs zijn hoffelijkheid over hoe attent hij mijn beenproblematiek had opgemerkt en ondervangen.

Op mijn perplexe vraag waarom hij dan echter niet de daad bij het woord had gevoegd in plaats van het voorstel steeds maar te herhalen, barstte mijn vriendin in hysterisch lachen uit.

Een legover, zo weet ik nu, dat betekent in Belfast een one night stand.

Het bizarre van de conversatie werd plots een heel stuk duidelijker…

6 Reacties to “Het beste beentje”

  1. Mieke december 22, 2010 bij 1:56 am #

    Ha ha ha!!! Ik heb luidop moeten laten, jimmy kreeg blijkbaar nooit zo’n positief antwoord op zijn vraag!!!

  2. Lies december 22, 2010 bij 8:46 am #

    1267 jaar Ierse geschiedenis als opwarmer voor een legover. Jimmy moet duidelijk nog een beetje schaven aan z’n verleidingstactiek.

  3. elke december 23, 2010 bij 11:08 am #

    Ik veeg mij de tranen uit de ogen en wacht vol spanning op een volgend stuk.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Life is a work in progress – Life « Gezocht : Prins met Schimmel - maart 1, 2011

    […] Peter nog, bijvoorbeeld, en Gino?), ik raakte onder het manvolk berucht (zowel in België als in het buitenland) én ik ontdekte dat de wereld erg klein […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: