Archief | februari, 2011

De Regels

16 feb

Toen ik een jaar of 10 was, kleurde ik erg graag.  Het liefst van al had ik van die duidelijk afgelijnde tekeningen op niet-glad papier zodat mijn stiften niet zouden piepen.

Het was de voorzet van hoe ik mijn leven zou leiden: ik hou van het netjes inkleuren, zonder dat de handeling daartoe me irriteert. En ik heb het wel een beetje voor regeltjes.  Je zou me zelfs wel principieel kunnen noemen.

Zo sta ik NIET op gehandicaptenplaatsen en sluit ik niemand uit, zelfs de mensen niet die ik oprecht NIET leuk vind…  En zo heb ik voor deze blog zo ook mijn regeltjes.  Ik liet het al uitschijnen, maar u mag het gerust meer uitgesproken weten : alles wat op deze blog staat is écht gebeurd en maakte ik zélf mee.  Helaas.  Maar al zijn het stuk voor stuk mijn eigen verhalen, één van mijn regeltjes draait wel rond de herkenbaarheid.

Ik schrijf mijn tekstjes omdat ik MIJN verhaal wil delen, niet omdat ik stiekem met deze of gene wil afrekenen.  Ik zou het niet mogen dromen dat u bij het lezen van één van mijn verhaaltjes denkt “oh nee, ze heeft het over mijn broer” of erger nog “oh nee, dat is mijn LIEF”.  Ik ben er me immers terdege van bewust dat ik ook aanwezig was in de beschreven situatie en dat in combinatie met een andere dame, de opgevoerde heer mogelijks echt wel een meer welopgevoede man kan zijn.

Dus sleutel ik bij het vertellen wat aan de namen, regel de details wat bij en durf een situatie wel eens opsplitsen of samenvoegen.  Niet om u te beliegen, enkel uit respect voor de betrokken spelers.

Maar de essentie, de flagrante uitspraken, de bizarre samenlopen van omstandigheden… Ik vind ze (nogmaals helaas) niet uit.

Ook wat volgt is uit mijn leven gegrepen.

U kent ongetwijfeld The Rules Of Dating?!  Als u vrouwelijk bent en vragend fronste, rep u dan naar Amazon of de Fnac en schaf het u aan om ofwel opgelucht adem te halen ofwel in een hartelijke lachbui te belanden.  Als u man bent en meewarig fronste : blijven fronsen en vergeten dat ik iets zei.

Maar één van die rules betreft dus De Seks en De Date.  Ja, er bestaan daar regeltjes over, en ja, die volg ik dus.  Regel nummer 1: no seks on the first date.  Ik kan het u vertellen: slechts éénmaal brak ik deze regel en ik beklaag het me nog steeds want te vroeg kennis maken met de man zijn eikel staat voor mij sindsdien gelijk aan kennis maken met de man als eikel.  Met mijn welgemeende excuses voor het expliciete taalgebruik.

Maar terug naar de regels dus.  Een mens is verondersteld de eerste date met gekruiste benen door te brengen.  Aangezien ik één van die vrouwen ben aan wie het voorvermelde boekje na de eerste regel de slappe lach ontlokte, weet ik niet op welke date je precies naar de slaapkamer mag trekken en of je daar dan onmiddellijk op elke mogelijke manier aan diezelfde trekken mag komen.

Ik weet ook niet of er in De Regels iets staat over seks tijdens de regels.

Je kan er voor zijn, je kan er tegen zijn, het kan je koud laten, maar zolang het nageslacht en de menopauze uitblijven, is het een natuurlijk en regelmatig onderdeel van de menselijke seksuele routine.

Ik kan me iets voorstellen bij de drempelvrees die een man moet voelen bij het benaderen van een menstruerende vrouw: haar hormonen kunnen haar licht tot zwaar onvoorspelbaar maken alsook haar en haar borsten overgevoelig.  Als vrouw weet ik dat het een dubbeltje op zijn kant is: enerzijds is er dat dipmoment in het vrouw-zijn wanneer je je mooiste lingerie in de kast laat en in de weer moet gaan met zwaar geschut (om de vader van een vriendin van me te citeren: onderzeeërs en vliegdekschepen).

Anderzijds is er de nood om een warme hand op je (onder)buik te voelen, omarmd te worden, mooi gevonden te worden en soms ook om stevig genomen te worden.

Maar dat brengt ons tot de praktische kant van de zaak.  Ik vrees dat ik er (niet geheel ontoepasselijk) Roodkapje bij moet halen.  Is het de man die grootmoeders raad (“trek maar aan het touwtje en de deur gaat open”) opvolgt, of maakt de vrouw in de badkamer discreet de weg tot vrijen vrij?!

En dan is er nog de actie zelf.

Hoe groot ook de nood, hoe heerlijk ook het gevoel, hoe extatisch ook de bevrediging, nog groter kan de nagelaten indruk zijn nadien.  Het kan niet direct sexy genoemd worden, de sporen van het bloedbad op man, laken en aanverwanten na de daad.

Een beetje een voorzienige huisvrouw houdt kleenex en handdoeken, tampons en vanish in de aanslag.

Een beetje een voorzienige huisvrouw houdt die tampons zelfs in de aanslag als er géén bloedbad te verwachten is.

Want het is het ideale moment om deze kleine Isoldse volkswijsheid met de vrouwelijken onder u te delen: geen zin om na het vluggertje op het aanrecht een kwartier later onaangenaam verrast te worden met zijn ontsnappend kwakje, wetend dat u een minirokje aanhebt, de zelfophoudende kousen u niet zullen helpen en u in elke hand een plateau hebt om het net gearriveerde bezoek te bedienen?!  In dat geval: een tijdig opgeladen Tampax of OB kunnen uw leven veranderen!

U zult gemerkt hebben dat het mijn bedoeling was om subtiel van onderwerp te veranderen.  Er is immers niet zoveel méér over de regels van seks tijdens de regels te vertellen dan dat het op voorhand vaak een beter idee lijkt dan nadien.  Behalve dan misschien dat het ‘tijdens’ ab-so-luut de moeite van het ‘achteraf’ waard is, als u zich tot het ‘beginnen’ eraan bewogen voelde.

Ik weet het.  Een overmatig gebruik van regels kan een mens al eens het bloed onder de nagels vandaan peuteren.  Het kan de bedoeling niet zijn dat u er kregelig van wordt.  Tijd voor mij dus om dit onderwerp af te sluiten en u veel kleur in uw leven toe te wensen.  En een mooie tekening op niet-glad papier waarop het heerlijk is regelmatig eens buiten de lijntjes te kleuren.

Flair

13 feb

Voor de eerste job die ik ooit had, moest ik op een bepaald moment naar een galabedoening in Rotterdam.  Op het programma stond een galadiner, door te spoelen met een revue en af te sluiten door een streepje dans en een wolkje muziek.

Het was een gedoe zonder partners, wat mij -consequent copilootloos- niet slecht uitkwam en wat duidelijk door een aantal van de aanwezigen ook niet direct op geweeklaag werd onthaald.

Mijn werk had me in een chique hotel in het stadscentrum ondergebracht.  Net dicht genoeg bij de feestlocatie om me toe te laten op hooggehakte en fijngeriemde sandalen en op een rustig tempo de vooravond in te schrijden.

Ik had een prachtig kleed aan  En ja, dat zeg ik zelf.  Ik benoem het nog altijd als mijn ‘prinsessenkleed’. Het was lichtblauw, met een mooie vierkante halslijn die het resultaat van mijn prachtige onderliggende Aubade-balconet een etalage gaf, onder de borst getailleerd en tot op de grond vallend, achteraan zelfs iets langer dan vooraan. Het was een zwoele juni-avond en een omslagdoek was voldoende het avondbriesje aangenaam te houden.

Een glas champagne maakte de speech van de hartstikke langdradige CEO aangenamer, maar het alleraangenaamst was het uitzicht op de binnentuin en de mannen in smoking.  Ik pleeg die wel mooi te vinden, zeker als een subtiel bevestigde manchetknoop met stille stijl verschijnt wanneer een zorgvuldig gemanicuurde hand door het goed gestylde haar strijkt.

En ik had geluk, want de tafel waar ik mijn naamkaartje terugvond, bleek 6 smokings plaats te bieden en slechts 2 avondjurken.

Ik werd geflankeerd door Ruud en Tijmen, stevige dertigers (Ruud qua leeftijd en Tijmen qua omvang).  Tijmen had een vrouw en 2 kinderen en veel grappige verhalen, Ruud was pezig, single en intens, zeker zijn blik.

Ik had geweldig veel lol met beiden, en zeker met het contrast ertussen. Wat, letterlijk gezien, mezelf was 🙂 maar ik amuseer me dan doorgaans ook wel goed met mezelf.

Toen het diner (overvloedig begoten en smakelijk ruim bemeten) gepasseerd was, escorteerden de heren me met veel Hollandse flair richting theaterzaal voor de revue. Tijmen zat rechts van me, Ruud links.  Op het moment dat de lichten werden gedimd en het geroezemoes verstomde, boog Ruud zich naar Tijmen toe en zei “wanneer vertellen we haar wat we hebben besloten?!”. ‘Ze’ moest lachen, want de vraag werd zo’n 3 centimeter voor haar lippen gesteld.  Tijmen antwoordde: “ja, dat kunnen we toch enkel als we definitief besloten hebben wie welke kant pakt?” waarop Ruud (bloed(-)serieuzer dan nuchter) antwoordde: ‘jij mag haar kont, dan neem ik de rest wel’.

Ik was me ervan bewust dat onze Nederlandse medemensen een stuk directer communiceren dan ikzelf gewend ben, maar ik vroeg me met licht gefronste wenkbrauwen af of dit nu toch niet zwaar erover was toen Tijmen met een brede glimlach verkondigde: ‘je had je gezicht moeten zien’. Ik liet me niet kennen (“stoer  was de voertaal van de avond), lachte (lichtjes opgelucht) en pareerde “tja, wat een voorstel ook: ik had eerder een andere rolverdeling in gedachten – jij doet Ruud en ik kijk”.  Tijmen schaterlachte, Ruud zei niets en de voorstelling begon.

Na de Revue was het tijd voor muziek en daar zorgde een geweldig goede coverband met de naam Harry’s Herrie voor.  Ik ben nogal makkelijk richting dansvloer verleidbaar en het duurde niet lang of mijn sandaaltjes en het parket gaven het beste van zichzelf aan elkaar.  En Tijmen en Ruud probeerden dat ook.  Ruud was overgeschakeld op Bacardi Cola wat (wetend dat de wijsheid hem al tijdens het eten had verlaten) hem een stuk uitgesprokener maakte.  En waar Tijmen en ik het onderwerp van de rolverdelingen al lang achter ons hadden gelaten, had Ruud dat gelijk niet helemaal begrepen. Toen we de theaterzaal waren uitgewandeld, had hij zijn hand op mijn derrière gelegd en had in mijn oor gefluisterd: “straks pak ik jou hard” waarop ik me had omgedraaid en hem ernstig, beslist en kordaat had gemeld dat als er die avond iemand gepakt zou worden, ik het zeker ik niet zou zijn en dat ik die opmerkingen nu stilaan welletjes vond.  Tijmen, die dat ook had gehoord, zei goedmoedig “nee heb je, ja kan je krijgen” en stortte zich vervolgens op het dansen.

Maar Ruud dus niet.  Met een steeds wrokkiger wordende houding liet hij flesje na flesje cola staan en begon me te vragen waarom ik hem niet wou. Dacht ik misschien dat ik te goed voor hem was? Wie dacht ik wel dat ik was?! De opmerkingen werden grimmiger en de ervaring ook toen hij plots in het vrouwentoilet opdook en tegen alle deuren begon te roepen dat ik een slet was.  En hij stopte niet bij dat woord. Het is iets om te onthouden: het niet deelnemen aan een trio is tegenwoordig de definitie van ‘del’.

Harry maakte ondertussen geen herrie meer en de zaal begon leeg te lopen. Tijmen was met één van zijn (vrouwelijke) collega’s verdwenen maar Ruud hing aan de ingang rond.  Hij had me verteld dat hij met me mee zou gaan, dat dat zijn ‘recht’ was (hoewel hij op dat punt niet meer recht kon staan, laat staan lopen).

Het was het punt waarop ik bang van hem begon te worden en aan een aantal van de aanwezigen vroeg me tot mijn hotel te vergezellen.  Ruud strompelde ons achterna achter, niet langer schunnigheden roepend maar nu onverstaanbaar tegen zichzelf fulminerend.

Ik deed die nacht de deur op dubbel slot en wrikte een stoel onder de klink.

Toen ik de volgende ochtend frisgewassen en zomers gehuld de lobby uit liep, zat daar nog steeds op een bankje voor het hotel, vergezeld van wat plasjes kots (en er net een nieuwe aan het produceren) Ruud.  Hij zag me niet en dat heb ik zo gehouden.

Hij voelde zich duidelijk rot, zo met het hek van de kotsdam. Ik kon geen medelijden opbrengen en was blij hem en zijn bedside manner achter me te kunnen laten.

 

Een paar weken later was er opnieuw een gala-evenement waarop ik mijn werk moest vertegenwoordigen.  Ditmaal in Brugge, in kasteel Tudor.  Ik droeg opnieuw mijn prinsessenkleed en vond mezelf opnieuw aan een tafel met 6 smokings en een ander avondkleed.  De sfeer zat er goed in en de heren die me die avond flankeerden (Bart en Tom) waren stevige dertigers (Bart qua leeftijd en Tom qua omvang).  Tom had een vrouw en 2 kinderen en veel grappige verhalen, Bart was pezig, single en intens, zeker zijn blik.

Toen na het tafelen een ludiek intermezzo volgde, escorteerden de heren me vrij Vlaams (en dus zonder flair) richting de Grote Hall voor een ludiek intermezzo. Tom stond rechts van me, Bart links.  Op het moment dat de lichten werden gedimd en het geroezemoes verstomde, boog Bart zich naar Tom toe en zei “wanneer vertellen we haar wat we hebben besloten?!”. ‘Ze’ kreeg een déjà vu gevoel en kon niet echt lachen, want de vraag werd zo’n 3 centimeter voor haar lippen gesteld.  Tom antwoordde: “er is geen beter moment dan ‘nu’” waarop Bart (bloed(-)serieuzer dan nuchter) me meedeelde: “Tom zal maken dat je nooit dorst krijgt als ik maar met je mag dansen’.

 

Toen ik die avond overwoog om naar huis te gaan belde Tom net naar zijn vrouw en complimenteerde Bart hoffelijk mijn danspasjes.

Ik wandelde die avond naar mijn auto, denkend aan Tom en Tijmen, Ruud en Bart.  En aan hoe flagrante flair niet steeds een stralende persoonlijke interactie tot gevolg heeft.

 

Schaamrood

6 feb

Hij zag er op mijn scherm erg leuk uit.  De foto toonde een guitig gezicht, de zelfbeschrijving een en al humoristische zelfrelativering.  Hij hield van schrijven.  Ik van lezen.  Dus schreef ik.

Hij antwoordde.  Het was zomer en mijn dagen waren genadig gevuld met de ultieme zonnige tijdbesteding : vrienden en BBQ.  Zijn vraag tot een date kon dus niet onmiddellijk ingewilligd worden.  Maar dat deerde niet, want ik hield van schrijven en hij van lezen.  Dus lazen we.

Maar op een zonnige zondag was het dan toch zover.  We zouden elkaar ontmoeten in Oostende in Bistro Mathilde.  Het uitverkoren uur was 18h en na de zomerse zoektocht naar parkeerplaats kwamen mijn zomerjurkje en ik tegelijk om 18.10 op de plaats van de bestemming.  In de Bistro zat maar één heerschap alleen aan tafeltje, de veel te kleine fuchsia wollen pull in schril contrast tot de 27 graden en het rood van zijn gezicht.  Hij bleek de illustere Jeroen niet te zijn, want op het moment dat ik op hem toe wou stappen vertelde mijn gsm me dat Jeroen wat achterstand had opgelopen en op weg was.

Mijn zomerjurkje had bloempjes en die wilden in de zon staan, dus volgde ik gedwee en installeerde me in het nabij gelegen park, met het zicht op het etablissement.  De tijd verstreek en de zon streelde mijn gezicht en armen en het bloemenuurwerk stelde zich op 19h toen Jeroen me plots in de schaduw zette.

Hij was guitiger dan op de foto, en ik besloot hem zijn laattijdigheid te vergeven.  Jeroen had per mail aangekondigd niet van voorspelbaarheid te houden.  En naast het uur toonde hij die voorkeur ook in onze eetplaats door aan de vooropgestelde Bistro voorbij te lopen en aan te kondigen dat zijn beste vriend Josse werkte in een eethuisje aan de zeedijk en dat hij daar liever naartoe wou.

Zo gezegd, zo gedaan.  Josse was een toffe kerel!  Ware het niet dat hij op zoek was naar een man en niet naar een vrouw, ik zou hem aan al mijn vriendinnen koppelen!

De avond verliep aangenaam.  Het waren leuke gespreksonderwerpen en er kon al eens gelachen worden.  Het werd gewoon een tikkie genant toen Josse me op de man (nu ja, vrouw) af kwam vragen of ik Jeroen wel zag zitten en ons kwam vertellen hoe leuk we er samen uitzagen.  Toen Jeroen Josse na de vierde directe opmerking wees op het eerder contraproductieve van die uitspraken, vertelde Josse ons dat het schaamrood hem op de lippen stond en dat hij zich van verder commentaar zou onthouden.  Samen met de dame die me recentelijk vertelde dat ze haar periodieke onthouding zou wijzigen dé lapsus linguae van het decennium.

Ik lachte alles een beetje weg omdat ik nog niet genoeg wist van Jeroen en me op geen enkel antwoord wou vastpinnen.  En toen we die avond afscheid namen aan de wagen  werd er niet gekust en dat vond ik best.

Maar er kwam wel een mail.  Ik had er nog nooit zo eentje gehad na een date.  Het was de evaluatie van de avond vanuit zijn standpunt.  En Lucky me – ik was geslaagd.  Hij wou me graag nog eens terugzien.  Maar tot dat kon wou hij me graag zoet houden met een aantal teksten van zijn hand en vroeg of ik niets voor hem had om te lezen.  Dus stuurde ik hem het u ondertussen ook bekende Playboy Man(sion) op.

Niet zoveel later nodigde hij me uit voor een Musical.  Een streepje cultuur leek me wel leuk en dat streepje met hem zetten ook niet geheel onaangenaam, dus we spraken af voor het theater.  Helaas voor ons bleek de hoofdrolspeler met een keelontsteking thuis te zitten dus zat er niets anders op dan de avond anders in te vullen.  Op café.

Jeroen vond het erg belangrijk dat we die avond over seks zouden praten.  U zal het al begrepen hebben – ik heb in se niets tegen het bedrijven van of het praten over seks, maar ik hanteer doorgaans de stelregel dat ik preferabel maar uitgebreid over alle aspecten van het bedrijven van de liefde praat met een man die ik liefheb en/of die me reeds bedreef.  Luisteren, daarentegen, dat kan geen kwaad.  Maar het gesprek nam een onverwachte wending toen Jeroen me op de man (nu ja, vrouw) af vroeg of ik ooit al betaald had voor seks.  Dat er andere manieren waren om als single in de vleselijke noden te voorzien, kwam niet zo direct bij hem op.  Hij, zo meldde hij, ging vaak naar de hoeren.

Het is in mijn ervaring niet iets waar veel mannen op een tweede date mee over de brug komen.  Ik wist niet goed wat ik ervan moest maken – ergens waardeerde ik zijn eerlijkheid wel, want er zouden niet zoveel dames van plezier zijn, moesten er niet minstens evenveel waarderende klanten rondlopen.  Eentje vinden die er dan ook gewoon voor uitkomt, was op zijn minst origineel te noemen.  Langs de andere kant merkt ik dat het brave meisje in me toch een tikkie geshockeerd was dat te horen.  Maar niet genoeg om niet verder te luisteren…

Er passeerden nog een heleboel onderwerpen de revue, gaande van de band met zijn ouders over de band met zijn vrienden tot de band met zijn exen.  De avond eindigde (voor mij) op een straathoek, met de afspraak dat we elkaar nog zouden bellen.

Er kwam echter geen telefoontje, en ik was daar niet rouwig om – zijn nogal economische houding ten opzichte van seks maakte dat ik zelf niet geneigd was om contact te zoeken.  En zo hij dat ook niet deed was dat voor mij maar best.

Maar het toeval wou dat het verhaal nog niet gedaan was.  Het toeval wou dat een paar dagen later, aan een toog in een bruin café, Jeroen mij tegenhield toen ik terug kwam van een toiletbezoek.  Hij stond er met een vriend, ik was op weg naar huis.  Wou ik niet nog eentje drinken?  Thuis wachtte niemand op me, en ik had wel wat plaats voor nog een watertje, dus ik stelde me bij.

Jeroen liet niet zoveel tijd passeren voor hij met me deelde wat hij duidelijk kwijt wou.  Hij moest me op de man (nu ja, de vrouw) af melden dat wat ik in mijn Playboy tekstje geschreven had over glijmiddel, kant noch wal raakte.  Zijn beste vriend (degene die op zoek was naar een man) had hem gezegd dat iedere man glijmiddel in huis moest hebben.  Dus, zo weet ik nu, ik was volledig fout door te stellen dat het een twijfelachtig voorteken was dat een man meende dat nodig te moeten hebben.

En meer nog, niet alleen wist hij wel dat ik fout was, zelfs zijn eigen moeder had er niets abnormaals aan gevonden.  Want de dag dat hij het glijmiddel gaan kopen was, had hij het op de dressoir in de living laten staan en toen zijn moeder de volgende dag langskwam had ze hem niets gezegd over het glijmiddel maar was ze gewoon beginnen zagen over het lijntje coke dat ernaast lag.  Dus zo erg kon glijmiddel niet zijn, toch?!

Ik dacht er het mijne van maar zweeg, want ik voelde dat er nog meer kwam.  En ja hoor.  Jeroen, in het vuur van zijn betoog, begon aan zijn beklag over de vrouwen die geen glijmiddel nodig hebben.  Irritante wijven, zo noemde hij ze, de vrouwen die zeggen wat ze leuk vinden, of tout court één of ander (appreciërend of niet) geluid maken in bed.  Erger nog, diegenen die laten blijken dat ze al wat ervaring bezitten.

De ideale seks (dixit Jeroen) was die waarbij een man, als ware hij een ijsbreker, frisse witte sneeuw doorklieft.

Zijn liefde voor het snuiven van Snow kreeg plots een extra betekenis.

U mag het er uiteraard mee eens zijn, maar zijn beschrijving van de ideale beurt leunt in mijn verbeelding gevaarlijk dicht bij verkrachting aan.

Het zal u niet verbazen dat ik daarna niet geneigd was lang te blijven hangen.  Maar toch slaagde hij er voor mijn exit nog in om te vermelden aan welke eisen schaamlippen moesten voldoen en dat de vrouwelijke besnijdenis zo zijn voordelen had.  Alles wat spant en scheurt zit beter.  Ik meen dat dat zijn woorden waren.  Over schaamrood en lippen had Jeroen veel meer dan Josse iets moeten weten.

Ik zei het hem op de man af : deze vrouw houdt teveel van warmte om zich met ijsbrekers in te laten.  En ik dacht erbij dat ik vond dat hoeren een risicopremie moesten krijgen.