Schaamrood

6 feb

Hij zag er op mijn scherm erg leuk uit.  De foto toonde een guitig gezicht, de zelfbeschrijving een en al humoristische zelfrelativering.  Hij hield van schrijven.  Ik van lezen.  Dus schreef ik.

Hij antwoordde.  Het was zomer en mijn dagen waren genadig gevuld met de ultieme zonnige tijdbesteding : vrienden en BBQ.  Zijn vraag tot een date kon dus niet onmiddellijk ingewilligd worden.  Maar dat deerde niet, want ik hield van schrijven en hij van lezen.  Dus lazen we.

Maar op een zonnige zondag was het dan toch zover.  We zouden elkaar ontmoeten in Oostende in Bistro Mathilde.  Het uitverkoren uur was 18h en na de zomerse zoektocht naar parkeerplaats kwamen mijn zomerjurkje en ik tegelijk om 18.10 op de plaats van de bestemming.  In de Bistro zat maar één heerschap alleen aan tafeltje, de veel te kleine fuchsia wollen pull in schril contrast tot de 27 graden en het rood van zijn gezicht.  Hij bleek de illustere Jeroen niet te zijn, want op het moment dat ik op hem toe wou stappen vertelde mijn gsm me dat Jeroen wat achterstand had opgelopen en op weg was.

Mijn zomerjurkje had bloempjes en die wilden in de zon staan, dus volgde ik gedwee en installeerde me in het nabij gelegen park, met het zicht op het etablissement.  De tijd verstreek en de zon streelde mijn gezicht en armen en het bloemenuurwerk stelde zich op 19h toen Jeroen me plots in de schaduw zette.

Hij was guitiger dan op de foto, en ik besloot hem zijn laattijdigheid te vergeven.  Jeroen had per mail aangekondigd niet van voorspelbaarheid te houden.  En naast het uur toonde hij die voorkeur ook in onze eetplaats door aan de vooropgestelde Bistro voorbij te lopen en aan te kondigen dat zijn beste vriend Josse werkte in een eethuisje aan de zeedijk en dat hij daar liever naartoe wou.

Zo gezegd, zo gedaan.  Josse was een toffe kerel!  Ware het niet dat hij op zoek was naar een man en niet naar een vrouw, ik zou hem aan al mijn vriendinnen koppelen!

De avond verliep aangenaam.  Het waren leuke gespreksonderwerpen en er kon al eens gelachen worden.  Het werd gewoon een tikkie genant toen Josse me op de man (nu ja, vrouw) af kwam vragen of ik Jeroen wel zag zitten en ons kwam vertellen hoe leuk we er samen uitzagen.  Toen Jeroen Josse na de vierde directe opmerking wees op het eerder contraproductieve van die uitspraken, vertelde Josse ons dat het schaamrood hem op de lippen stond en dat hij zich van verder commentaar zou onthouden.  Samen met de dame die me recentelijk vertelde dat ze haar periodieke onthouding zou wijzigen dé lapsus linguae van het decennium.

Ik lachte alles een beetje weg omdat ik nog niet genoeg wist van Jeroen en me op geen enkel antwoord wou vastpinnen.  En toen we die avond afscheid namen aan de wagen  werd er niet gekust en dat vond ik best.

Maar er kwam wel een mail.  Ik had er nog nooit zo eentje gehad na een date.  Het was de evaluatie van de avond vanuit zijn standpunt.  En Lucky me – ik was geslaagd.  Hij wou me graag nog eens terugzien.  Maar tot dat kon wou hij me graag zoet houden met een aantal teksten van zijn hand en vroeg of ik niets voor hem had om te lezen.  Dus stuurde ik hem het u ondertussen ook bekende Playboy Man(sion) op.

Niet zoveel later nodigde hij me uit voor een Musical.  Een streepje cultuur leek me wel leuk en dat streepje met hem zetten ook niet geheel onaangenaam, dus we spraken af voor het theater.  Helaas voor ons bleek de hoofdrolspeler met een keelontsteking thuis te zitten dus zat er niets anders op dan de avond anders in te vullen.  Op café.

Jeroen vond het erg belangrijk dat we die avond over seks zouden praten.  U zal het al begrepen hebben – ik heb in se niets tegen het bedrijven van of het praten over seks, maar ik hanteer doorgaans de stelregel dat ik preferabel maar uitgebreid over alle aspecten van het bedrijven van de liefde praat met een man die ik liefheb en/of die me reeds bedreef.  Luisteren, daarentegen, dat kan geen kwaad.  Maar het gesprek nam een onverwachte wending toen Jeroen me op de man (nu ja, vrouw) af vroeg of ik ooit al betaald had voor seks.  Dat er andere manieren waren om als single in de vleselijke noden te voorzien, kwam niet zo direct bij hem op.  Hij, zo meldde hij, ging vaak naar de hoeren.

Het is in mijn ervaring niet iets waar veel mannen op een tweede date mee over de brug komen.  Ik wist niet goed wat ik ervan moest maken – ergens waardeerde ik zijn eerlijkheid wel, want er zouden niet zoveel dames van plezier zijn, moesten er niet minstens evenveel waarderende klanten rondlopen.  Eentje vinden die er dan ook gewoon voor uitkomt, was op zijn minst origineel te noemen.  Langs de andere kant merkt ik dat het brave meisje in me toch een tikkie geshockeerd was dat te horen.  Maar niet genoeg om niet verder te luisteren…

Er passeerden nog een heleboel onderwerpen de revue, gaande van de band met zijn ouders over de band met zijn vrienden tot de band met zijn exen.  De avond eindigde (voor mij) op een straathoek, met de afspraak dat we elkaar nog zouden bellen.

Er kwam echter geen telefoontje, en ik was daar niet rouwig om – zijn nogal economische houding ten opzichte van seks maakte dat ik zelf niet geneigd was om contact te zoeken.  En zo hij dat ook niet deed was dat voor mij maar best.

Maar het toeval wou dat het verhaal nog niet gedaan was.  Het toeval wou dat een paar dagen later, aan een toog in een bruin café, Jeroen mij tegenhield toen ik terug kwam van een toiletbezoek.  Hij stond er met een vriend, ik was op weg naar huis.  Wou ik niet nog eentje drinken?  Thuis wachtte niemand op me, en ik had wel wat plaats voor nog een watertje, dus ik stelde me bij.

Jeroen liet niet zoveel tijd passeren voor hij met me deelde wat hij duidelijk kwijt wou.  Hij moest me op de man (nu ja, de vrouw) af melden dat wat ik in mijn Playboy tekstje geschreven had over glijmiddel, kant noch wal raakte.  Zijn beste vriend (degene die op zoek was naar een man) had hem gezegd dat iedere man glijmiddel in huis moest hebben.  Dus, zo weet ik nu, ik was volledig fout door te stellen dat het een twijfelachtig voorteken was dat een man meende dat nodig te moeten hebben.

En meer nog, niet alleen wist hij wel dat ik fout was, zelfs zijn eigen moeder had er niets abnormaals aan gevonden.  Want de dag dat hij het glijmiddel gaan kopen was, had hij het op de dressoir in de living laten staan en toen zijn moeder de volgende dag langskwam had ze hem niets gezegd over het glijmiddel maar was ze gewoon beginnen zagen over het lijntje coke dat ernaast lag.  Dus zo erg kon glijmiddel niet zijn, toch?!

Ik dacht er het mijne van maar zweeg, want ik voelde dat er nog meer kwam.  En ja hoor.  Jeroen, in het vuur van zijn betoog, begon aan zijn beklag over de vrouwen die geen glijmiddel nodig hebben.  Irritante wijven, zo noemde hij ze, de vrouwen die zeggen wat ze leuk vinden, of tout court één of ander (appreciërend of niet) geluid maken in bed.  Erger nog, diegenen die laten blijken dat ze al wat ervaring bezitten.

De ideale seks (dixit Jeroen) was die waarbij een man, als ware hij een ijsbreker, frisse witte sneeuw doorklieft.

Zijn liefde voor het snuiven van Snow kreeg plots een extra betekenis.

U mag het er uiteraard mee eens zijn, maar zijn beschrijving van de ideale beurt leunt in mijn verbeelding gevaarlijk dicht bij verkrachting aan.

Het zal u niet verbazen dat ik daarna niet geneigd was lang te blijven hangen.  Maar toch slaagde hij er voor mijn exit nog in om te vermelden aan welke eisen schaamlippen moesten voldoen en dat de vrouwelijke besnijdenis zo zijn voordelen had.  Alles wat spant en scheurt zit beter.  Ik meen dat dat zijn woorden waren.  Over schaamrood en lippen had Jeroen veel meer dan Josse iets moeten weten.

Ik zei het hem op de man af : deze vrouw houdt teveel van warmte om zich met ijsbrekers in te laten.  En ik dacht erbij dat ik vond dat hoeren een risicopremie moesten krijgen.

Advertenties

4 Reacties to “Schaamrood”

  1. elke februari 7, 2011 bij 11:20 pm #

    Ik denk dat jij zowat elke creep op deze planeet tegen het lijf liep. Moet ik nu zeggen: ‘ik hoop dat er nog vele volgen’?
    *zoekt tussen haar maten een geschikt lief voor Isolde*
    😉

  2. hedwig februari 9, 2011 bij 3:34 pm #

    She’s back 🙂

  3. Iris februari 13, 2011 bij 12:51 pm #

    And do we love her?? Yes we do!!!

  4. Vee mei 25, 2013 bij 8:07 pm #

    Eikes jong, griezelvent

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: