Life is a work in progress – Life

1 mrt

U weet wel hoe dat gaat.  Een mens moet al eens werken om op het einde van de maand de centjes te ontvangen waar een mens al eens de mooie dingen in het leven mee kan betalen.  En soms moet een mens al eens véél werken, waardoor er van leven niet al te veel in huis komt.

U kan de stiltes die af en toe deze pagina’s ontsieren, gerust toeschrijven aan de mengeling van een beetje teveel werk en een beetje teveel leven.  Maar nu het werken voor vandaag gedaan is en morgen enkel leuks belooft, wil ik graag een beetje schrijven over dat leven, dat leven waarvan ik altijd liever heb dat het er een beetje teveel dan een beetje te weinig aan is.

Het is gek hoe het gaat, dat leven van mij.  Niet alleen ben ik er in geslaagd op mijn relatief jonge leeftijd al een heel rariteitenkabinet bijeen te daten (herinnert u zich Peter nog, bijvoorbeeld, en Gino?), ik raakte onder het manvolk berucht (zowel in België als in het buitenland) én ik ontdekte dat de wereld erg klein is.

Soms wil je namelijk dat de wereld gewoon groot is.  Dat je tijdens het uitgaan enkel NIEUWE mensen ontmoet.  Maar omdat je vriendenkring doorgaans geen 20 nieuwe potentiële partners per week produceert, je via je werk ook al niet dagelijks een nieuw aantrekkelijk gezicht voorgeschoteld krijgt en in je stamcafé ook altijd hetzelfde publiek over de barkruk schuift, moet een mens al eens op zoek naar een ander middel om de wereld te verruimen.  En neen, daar bedoel ik niet de middelen mee die in rookbare, drinkbare, slikbare of snuifbare vorm bij de betere pooier te verkrijgen zijn.

Ik deelde eerder al mijn gevoelens over het wijde web en de wereld waar het toegang toe verschaft.  Het zal u dan ook niet gigantisch verbazen dat ik het ook al wel eens op de meer tastbare manier probeerde, dat daten.  Met de onvolprezen speeddate, jawel.

U kent het idee, zo zou ik denken: 7 mannen, 7 vrouwen, 7 tafeltjes, 1 bel.  De heren moeten het vermoeiende doorschuifwerk op zich nemen terwijl de dames glimlachend aan hun (meestal) wit wijntje nippen.  Maar voor je aan het betere voorstelwerk kan beginnen, is er De Entree.  Ah ja, want je verschijnt natuurlijk niet uit het niets aan dat tafeltje.  Met gierende zenuwen in de (oh god – hopelijk platte!) buik, stap je het restaurant binnen.  Plots galmt de reclameslogan van Head’n Shoulders (“you never get a second chance to make a First impression”) irritant hard door je hoofd en word je je bewust van je eigen uiterlijke verschijning en de gigantische invloed van dat laatste pak chips erop.  En van de 26 ogen erop gericht.  Je (als u mij bent) bent immers doorgaans de laatste op dat soort gelegenheden.  Je durft zelf niet echt te kijken, angstig onmiddellijk al te beseffen dat het een verspilde avond zou gaan worden.  De vrouwen nemen je in stilte op de korrel (als u zoals mij vrouw bent) en de mannen…  De mannen staan gewoon in stilte stoer te doen.  Het moment dat je je bij de andere geslachtgenoten vervoegt, voel je de gedachte door je hoofd razen (“waarom, WAAROM TOCH, deed ik hier ook alweer aan mee?”) die iedereen op dat moment in vertwijfeling, edoch verholen onder breedschouderig tooggehang of opgewekt vrouwelijk gekwetter, in zijn ban houdt.

Maar gelukkig is er dan de gong.  De Gong.  Waarom een Oost Aziatische idiofoon het wapen van keuze is, geen mens die het weet.  Je kan alleen hopen dat het geen verwijzing is naar de manier waarop De Beurs wordt geopend, denk ik dan.  Die gong laat op niet navolgbare wijze weten dat wat je nu nog niet wist over je tijdelijke tafelgenoot, mogelijks voor altijd een mysterie zal blijven.

De eerste keer dat ik een Speeddate bezocht (ik beken, ik kan me op een zekere ervaring terzake beroepen) had ik de kardinale fout gemaakt om geen gebruik te maken van het voorgedrukte blaadje papier en de met reclame voor de organisatie versierde balpen.  Zo tijdens een speeddate, leek het me een vreemd moment om een briefje naar iemand te beginnen schrijven.

Maar eens het moment van Het Kiezen was aangebroken, werd ik geconfronteerd met het grootste probleem der speeddates: “it’s all in a name”.  Het zal u verbazen hoeveel koppels hun zonen tijdens de jaren ’70 “Bart” doopten.  En als je (als u bent zoals ik tenminste) daarenboven nog een beetje problemen hebt met het uit elkaar houden van “Gunther”s en “Jurgen”s en “Steven”s en “Peter”s, wordt Het Kiezen plots een stuk ingewikkelder.  Dat blaadje en die balpen blijken daar dus voor een reden te liggen…  U kan het maar geweten hebben.

Maar na de gestileerde paringsdans der woorden die man na man langs het tafeltje van vrouw na vrouw (ver)leidt, komt het beste deel.  Dan mag je nog wat nakaarten, zo met zijn allen, aan de bar.  Heerlijk is dat, zeker als één van de voorgestelde dates een zekere interesse los kon weken.  Want dan mag je nu van nabij ervaren dat die weekheid zich niet alleen bij JOU bevond.  Heerlijk, die subtiele machtsstrijden om die ene begeerde…

Ik heb dus geleerd om bij het speeddaten steeds het papiertje te gebruiken én om onmiddellijk na de paringsdans naar huis te gaan.  Want dan mag je inloggen op de website en vakjes aankruisen.  Als aan de andere kant van de glasvezelkabel de aangekruiste hetzelfde met jou doet, dan krijg je een mailtje met de gegevens van gezegd gekruisigde.  Je krijgt eveneens een mailtje met hoeveel mensen jou verkozen, en alsof deze beoordeling niet voldoende is, kan je haarfijn uitrekenen hoeveel van de door jou waardig bevondenen die mening niet beantwoordden.

In voorkomend geval kan zulks echter ook wel eens goed voor het zelfvertrouwen zijn, zoals die eerste keer waar maar liefst alle 7 van de aanwezige heren mij nog wat langer wilden leren kennen.  Ikzelf had slechts 1 kruisje gezet.  Dat kruisje eindigde een dag later in de Regel die ik daarna nooit meer gebroken heb, kwestie dat u het een beetje kan kaderen.

Maar die 6 andere heren, die waren dus wel degelijk geïnteresseerd, en eentje ervan, zo wist ik tegen het ontvangen van het rapport al, was wel degelijk zwaar teleurgesteld.  Vraag me zijn naam niet, ik kan het je onmogelijk nog vertellen (dat probleem met die namen, weet u wel) maar ik wil hem wel Bart noemen.  En ‘Bart’ was best een lieve jongen, interessant zelfs, creatief en zacht.  Hij had echter geweldig onverzorgde handen.  U stelt zich misschien rouwranden en ongeknipte nagels voor, maar het betasten van mijn papiertje liet een volledige vingerafdrukset na en al zijn nagels behalve die van rechterpink en ditto duim waren gescheurd.  De nagel van de duim (even vies als de andere) was tot op het vel afgebeten en de pink was de thuisbasis van een ogenschijnlijk zware infectie die een geurtje afgaf (ja-haa!).  Hij mocht nog zo sympathiek zijn, maar de aanblik op zijn handen maakte een kruis door het kruisje.  Echter, tijdens de ‘nabespreking’ die ik toen nog onderging, werd het al heel snel duidelijk dat ‘Bart’ niet alleen holderdebolder op mij was, maar daarenboven ook overtuigd was van het feit dat ik die gemoedsgesteldheid zou delen.

Toen de volgende dag de ‘Match’ met de Regelbreker een feit bleek te zijn, stond ik slechts kort even stil bij de andere kandidaten.  Mijn aandacht was horizontaal besproken en de gevoelens van de verticalen waren op dat moment iets minder prangend.

We zeggen en spreken de vooravond van een dag in de herfst.  We zeggen en spreken de vooravond van die herfst wiens winter iets met mijn afvoerbuizen zou doen.  We zeggen en spreken de vooravond van de herfst wiens afvoerbuizen tot De Verbouwingen zouden leiden.  De verbouwingen die een jaar later mijn leven even van veel te veel vers manvolk zou voorzien.  We zeggen en spreken de vooravond van de dag waarop ik naar Telenet overschakelde (met mijn welgemeende excuses voor het expliciete taalgebruik en/of de sluikreclame).  We zeggen en spreken de vooravond van de ochtend waarop ik mijn voordeur opentrok en daar ‘Bart’ zag staan.

Het was het moment waarop ik wou dat de wereld groter was.  Ik dacht dat ik met speeddaten niet fout kon gaan om onbekenden te ontmoeten.  Ik dacht dat ik met speed-internet niet fout kon doen om de wereld groter te maken.  Nooit gedacht dat degene die voor dat laatste kwam opdraven, net de avond ervoor tijdens het eerste was afgedropen.

Het was een raar moment.  Hij met zijn geraadschapskoffer en gebroken hart in zijn handen, ik met de huissleutel die hem de hele dag van toegang tot mijn inner sanctum zou voorzien zonder dat ik er zelf bij was.

Ik had geen tijd om iets liefs te zeggen of wat uitleg te geven.  Ik was al te laat voor een dag vol veel te veel werk.

Het leggen van de kabel bleek ook veel te veel werk.  Een ‘work in progress’, toch gedurende een dikke week.  Een week waarin ik ietwat teveel leefde en de 2 speeddatebroeders elkaar net niet tegen het lijf liepen.

De week dus, waarin ik ontdekte dat de wereld écht wel erg klein is.

Advertenties

11 Reacties to “Life is a work in progress – Life”

  1. Wouter maart 2, 2011 bij 9:11 am #

    Niet zo heel toevallig op je site gekomen 🙂 Ik voel nu al dat mijn werk gaat lijden onder de ontdekking van deze blog. Waarvoor ik je van harte bedank!!!!

  2. Pierre du Coin maart 2, 2011 bij 10:12 pm #

    ik moest aan één van je stukjes denken over je perikelen met de histige verbouwers toen ik vandaag ergens in de krant las dat schilders, plakkers en behangers steeds vaker hun aanbieden om in natura betaald te worden.Zou ik het ooit nog mogen meemaken dat mijn boeiende verslagen van nog boeiender vergaderingen ook nog in aanmerkingen kunnen komen voor oneerbare voorstellen? In the meanwhile i’ll keep on dreaming zeker?

  3. Dulcera maart 3, 2011 bij 4:15 pm #

    En de wereld gaat nog kleiner worden, want ge staat in de Flair! Heel tof gedaan, dat intervieuw, en ge moogt dat nog doen 🙂

  4. pierre du coin april 5, 2011 bij 7:53 am #

    could it be? Is er een prins op een witte schimmel gepasseerd? Zijn alle verhalen verteld? Ik hoop het niet. Allé, verhalen uit het verleden dan hé. Want uiteraard wens ik u geen “krakkemikkige” dates toe. Maar enkel goede. En ergens hoop ik dat je daar ook wel over blijft schrijven. Want ik mis die leuke stukken toch wel!

  5. elke april 15, 2011 bij 1:26 pm #

    The sound of silence is niet altijd zo goed, hoor. Where are you…?

  6. Marijke H april 25, 2011 bij 6:23 pm #

    ik mis je leuke verhalen! het was altijd met de glimlach en vaak met de schaterlach!!!

  7. Margogogo mei 20, 2011 bij 11:47 am #

    Zeg Isolde, er wordt hier wel op u gewacht hé seg!
    Worzeddegij?

  8. Hedwig Bogaerts mei 30, 2011 bij 6:57 pm #

    hallo hallo, het is niet omdat je prijzen wint, dat wij je niet meer willen lezen, he lady 😉

  9. Monalisa augustus 8, 2011 bij 1:37 pm #

    Ik wil ook weten waar je gebleven bent. Schrijf nog eens iets!

  10. chrissebie februari 11, 2014 bij 6:18 pm #

    Leuke blog, jammer dat hij stil lijkt te liggen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: