Archief | maart, 2016

Spectacular lightshows of which u don’t see the effect

18 mrt

Dus, we gingen vrijdag voor het eerst sinds heel lang naar het toneel. NTG had ‘spectacular lightshows of which u don’t see the effect’ op zijn programmatie staan, en wij stonden wel open voor een portie Cultuur.

 

Wat? Zei u : ‘Isolde, je kan nu toch niet zomaar doen alsof die 1.844 dagen stilte er niet waren?!’

Juist. U hebt gelijk. Maar aangezien de voorbije 5 jaar enkel tot hun recht zouden komen in een vierdelige roman, hou ik het bij de Readers Digest – versie.   Ik wil het vandaag nog over Light Effects hebben, weet u wel.

 

Dus ja, ik ontmoette de Man Van Mijn Leven. Meer nog, ik ontmoette hem hier.   Ik heb zo waanzinnig veel geluk gehad sinds die eerste woorden die we uitwisselden. Je kan het nog het best vergelijken met het kopen van een kraslotje en merken dat je gewonnen hebt. Niet de mega pot, maar wel genoeg om 2 nieuwe lotjes te kopen. En die 2 lotjes, daar heb je beide ook iets mee gewonnen, en de lotjes die je met de winst kocht, die blijken ook weer van het goede soort te zijn… Ik werd met de seconde rijker: eerst heerlijke teksten, dan daar een heerlijk lichaam bij, dan heerlijke ontdekkingsmomenten, heerlijke verhuis, heerlijke verloving, heerlijk huwelijk, heerlijke baby… Ik was zo gelukkig dat ik er bijna van moest huilen bij momenten. Ik kan u zeggen: het loont de moeite om te wachten op die ene persoon die maakt dat alle puzzelstukjes op hun plaats vallen!

Geluk écht meten echter, dat kan helaas maar tegen de graadmeter van het verdriet. Net toen ik dacht dat ieder nieuw kraslotje per definitie winst in zich zou dragen, viel er uit het niets een biljarttafel op de kop van ons gezinnetje. Het tweede kindje dat we verwachtten, dat had een zware afwijking waarmee ze de a term bevalling niet zou overleven. Ze moest voortijdig geboren worden.

 

Ik kan u zeggen, u wil het niet meemaken. Maar àls je het moet meemaken, dan wens ik u toe dat het is met een compagnon zoals de mijne. Eentje die, ondanks het feit dat hij even hard getroffen was door die biljarttafel, samen met jou humor vindt in onbenulligheden, je hand neemt als de supermarkt plots onoverkomelijk groot lijkt en meedenkt over hoe mooi Het Leven voor De Dood was en hoe we het leven erna ook weer mooi kunnen maken.

Zo eentje die de leegte opvulde met het zoeken naar een betekenisvol kunstwerk in onze living en ook dat toneelabonnement. Zodat we buiten zouden komen, zodat onze gedachten getriggerd zouden worden door wat we niet in de dagdagelijksheid vinden en zodat onze gesprekken andere thema’s zouden verkennen.

 

Dus, we gingen vrijdag voor het eerst sinds heel lang naar het toneel. NTG had ‘spectacular lightshows of which u don’t see the effect’ op zijn programmatie staan, en wij stonden wel open voor een portie Cultuur.

 

U mag het zich gerust voorstellen als opnieuw gaan schaatsen na 5 jaar op Aruba te hebben gewoond. Al voelt het vertrouwd, je staat toch wel wat te wiebelen en voelt je wat onwennig. Cultuur is een mindset die je niet verleert, maar waar wel wat roest komt op te zitten bij lang ongebruik.

 

We hadden er een avondje van gemaakt: ons Nageslachtje werd goed opgevangen door haar enthousiaste grootouders, zodat wij eerst gezellig samen een badje konden nemen, gevolgd door zeer grondig afdrogen, gevolgd door ons wat propertjes aankleden, gevolgd door een welgesmaakt dinertje in De Stokerij, gevolgd door een wandelingetje naar theater Minnemeers.

 

Ik was daar nog nooit geweest, in dat kleine theater. We waren te vroeg en zeiden tegen elkaar dat we zo blij waren dat we de stap terug hadden gezet naar cultuur. We wisten niet zoveel over het stuk dat gespeeld zou worden, er was uitgesproken gekozen om geen inleiding te voorzien. We wisten dit: het stuk werd aangekondigd als ‘Spectacular Lightshows allows us a glimpse into a room that is usually closed to us. A replica of a guest flat at the Münchner Kammerspiele is the setting, and it becomes an installation in which bodies are presented as extremely fragile and then encounter each other. A plea for vulnerability’.

En we wisten dat het gespeeld zou worden door 2 naakte mannen. If all else fails (dacht ik), dan heb ik toch maar nog eens 2 nieuwe piemels gezien.

De zaal zat niet zo afgeladen vol. We grapten nog dat het wel interessant zou zijn mocht iemand gewoon uit het publiek opstaan en zijn kleren uitdoen en naar het decor lopen. De realiteit zat er niet zover naast. Twee heren liepen (volledig gekleed) naar de set, en één ervan stamelde de mededeling dat er ook een pauze was. Niet echt een pauze, maar toch een beetje. Dat we tijdens die pauze mochten blijven zitten, maar dat we ook weg mochten gaan. En dat we na de pauze ook mochten terugkomen, maar ook dat we weg mochten blijven. Ik vond het wat grappig, en tegelijkertijd ook een beetje vreemd. Beginnen met de mededeling dat het ok is dat je in de pauze wegloopt… Het ademde niet veel vertrouwen in eigen kunnen uit.

 

Na de mededeling liepen ze naar het bed op de scène, trokken in stilte al hun kleren uit en begonnen aan ‘het stuk’.

 

Ik moet hier en nu nog even benadrukken dat het lang geleden was dat ik nog eens naar een toneelstuk was geweest. Ik ben ondertussen ook 40. Misschien ben ik te klassiek opgeleid en refereert mijn geest teveel naar Oscar Wilde als ik het woord ‘toneelstuk’ hoor. Ik verwacht woorden. Of bij gebreke daaraan symbolen die een bepaalde consistentie hebben. Bij dans beeldt het lichaam iets uit dat meer gaat over het meta-niveau dan over het concrete. That’s perfectly fine by me. Maar de autist in mij houdt er dan wel van dat het boeltje zich ofwel op het meta-niveau blijft situeren, ofwel in het concrete. Make a choice and stick with it. Maar opnieuw: ik eet mijn steak graag bien cuit, dus ik word ook op andere domeinen al eens voor barbaar versleten.

 

De heren begonnen (volledig naakt dus) aan een soort van armendans. Buik tegen buik knoopten en ontknoopten hun handen en armen zich steeds opnieuw. Mijn wederhelft en ik dachten het door te hebben: dit ging over de worsteling die sommige beginnende relaties typeert. Het was wel een lange worsteling. Twintig minuten kijken naar armen die zich steeds opnieuw in en uit elkaar haken, zelfs al snap je de symboliek (denk je – er was geen inleiding, weet u nog), het is een beetje lang. Maar gelukkig, er kwam schot in de zaak. Ze gingen op stap. Dat mag u vrij letterlijk nemen. Eén van de heren ging met zijn hielen op de tenen van de heer achter hem staan. Die achterste heer stak zijn armen onder de (ondertussen rijkelijk zwetende) oksels van de eerste. En zo stapten ze. In rondjes. Opnieuw voor zo’n minuut of 20 (of zo voelde het). I got it (denk ik – geen inleiding, remember), soms draai je in rondjes, je stapt met elkaar door de ontdekking die een relatie is, en dat gaat niet altijd vlotjes, je stapt al eens op elkaars tenen, je valt en verliest contact, je krabbelt overeind en gaat weer verder – de een neemt the lead, de ander volgt lijdzaam (want met zware voeten op zijn tenen)… Het is een symboliek die een week na datum nog steeds tot de gedachte spreekt.

 

Toen volgde het stuk dat ze beide met hun hoofd in de opening in de keuken kropen waar normaal een oven in zit. Enkel de derrières en benen bleven zichtbaar. Ik zoek nog naar symboliek. Een uitnodiging aan het publiek om het te steken waar ik peis dat ge ’t mag steken?! Hoofd en hart verborgen zodat enkel het geslacht overblijft om gepakt te worden?! Ik raakte het spoor een beetje bijster.

Gelukkig duurde dat stuk geen 20 minuten. Er werd overgegaan naar het volgende deel van het ‘stuk’. De enige tekst die ik heb horen spreken, werd geopperd: ‘you wanna make out?’. En dat wilde de ander blijkbaar. Opnieuw zo’n 20 minuten volgden, gevuld met tong. Veel tong. Er werd getongkust alsof beiden een diepgaande reiniging van de amandelen ambieerden. Ik heb niets tegen gekus, maar ik vraag me nog altijd af of de bedoeling was dat het kussen er zo on-erotisch uitzag?

Zie, het stoorde me, dat gekus. Niet om het gekus, maar omdat we van ‘de symboliek van het hoogste, bijna ondoorgrondelijke niveau’, ineenklaps in het mega concrete waren beland.

Ik las in een recensie iets over de bijzonder mooie mimiek die door 1 van de acteurs vertoond zou zijn. Ewel, ik vind het jammer dat ik dat gemist heb – waarom moeten mannen (zeker acteurs die slechts 4 woorden spreken en het dus helemaal van hun mimiek moeten hebben) baarden laten groeien? Je ziet van op een afstandje niets behalve de neus en de ogen. Ze konden alzowel een burka aangehad hebben. Enfin, het zou wat gek geweest zijn wetend dat er aangekondigd was dat het stuk naakt werd gespeeld, maar de gezichtsexpressie zou even duidelijk waarneembaar geweest zijn.

 

Toen was het pauze. Die geen pauze was. Want het licht ging aan maar de acteurs deden voort. Niet met kussen, nee, ze dronken wat water. Ik kan me voorstellen dat ze dorst hadden.

Wij gingen buiten. En ja, we behoorden tot het 1/3 van het publiek dat (blijkbaar) standaard na de pauze niet meer terugkeert. Ik ben daar niet trots op. Ik blijf normaal gezien tot het einde. Maar we beseften dat onze eerste schaatspartij na 5 jaar direct de Elfstedentocht was, en dat was misschien net iets te hoog gegrepen. Ik vertel mezelf dat de mededeling aan het begin van het stuk misschien gewoon uit empathie werd gedaan – om aan de deserteurs te laten weten dat ze zich er niet slecht over hoeven te voelen. Meer paarlen voor de blijvers…

 

We moesten na het stuk nog naar een drink en toen we daaruit weg gingen kruisten zowaar de 2 acteurs uit het stuk ons pad. Waren we niet gehaast om een ondertussen vermoeide grootmoeder af te lossen, we zouden hen aangesproken hebben. We zouden graag gehoord hebben wat het allemaal was dat we gemist hadden in het eerste deel. Wat we misten in het tweede deel, vonden we online: blijkbaar werd er nog een potje gemasturbeerd. Onder de lakens. En al heb ik helemaal niets tegen masturberen of ernaar kijken, ik vond het teleurstellend om dat te horen, want veel concreter dan dat kan het niet worden, zou ik denken.

 

Maar hé. We kwamen buiten, we spijsden onze gesprekken en we vragen ons nog steeds af ‘waarom’. Voor mij zou de titel dus mogen geweest zijn ‘onspectacular lightsows of which u do see the effect – albeit some time after’. Mission accomplished. Hello Life, we’re back!